Rittenverslagen

Wederom een geweldige opkomst deze laatste rit van seizoen 2011. Het was 17 graden kouder vergeleken met de vorige week. Klokslag 9u30 nestelden vader en zoon Maassen zich op kop voor een korte vlakke rit richting het Noorden. Met een lichte bries in de rug zaten we al snel boven de 30. De jeugdige overmoed van Florian moest een enkele keer in toom gehouden worden. Wegkapitein Frans wist precies te vermelden waar de gemeente Echt – Susteren kiezel op de weg gestrooid had. Lekke banden werden ons deze keer gelukkig bespaard. Peter meende dat Ton dit jaar Kampioen lekke banden is geworden. Ik denk dat hij dit een paar keer vermeldde om de aandacht af te leiden van zijn eigen hoge percentage lekkages.
Het fietspad langs de Rijksweg ligt er steeds slechter bij en de ene rotonde volgt op de andere. Volgend jaar zullen we deze proberen te vermijden. Alleen komen we dan niet meer langs het futuristische gebouw van de Rabobank in Herten. Voor deze bouwstijl is gekozen met het oog op de toekomst namelijk wanneer de banken gaan omkiepen.
De groep bleef ondanks het hoge tempo fijn gegroepeerd fietsen. Sebasso was uitermate te spreken na afloop over de manier van rijden. “Als vorige week zo gefietst was dan had ik er niet af gehoeven, het zijn de tempowisselingen die me opbreken” was zijn relaas.
Rond 11u15 zaten we aan de vla, de broodjes en de te slappe koffie. Het was fijn dat Jan Zinken, nog steeds herstellende van zijn ziekte, aansloot bij de groep. Na deze traditionele dis zijn we aangeschoven aan onze Stamtisch om een seizoen, waarin weliswaar geen valpartijen hebben plaatsgevonden maar wel divers persoonlijk leed en ongemakken, af te sluiten met een dronk.

Al meer dan een week is het zomers,met temperaturen boven de 20 graden, zo ook vandaag. Ongekend voor de tijd van het jaar. Ongekend was ook de opkomst voor deze nieuwe rit, uitgestippeld door Peter Wolters. Maar liefst 14 man tekenden de presentielijst. Dit was de laatste rit waarin punten te verdienen waren voor het kampioenschap, Zowel Piet, kandidaat nummer een, als ook Marcel waren aanwezig.. De rit begon in westelijke richting naar Roosteren, vervolgens naar het noorden (Maasbracht) dan naar het Oosten (Posterholt, Koningsbos) om te eindigen in zuidelijke richting ( Doenrade, Sittard, Born)
Sebes waagde vandaag ook weer eens een poging na zijn rugblessure. Maar 30 trainingskilometers in de benen is te gering om het tempo in deze vrij vlakke rit bij te benen. Toch knap dat hij het volhield tot Koningsbos om vandaar rustig terug te peddelen naar de stal van den Aezel.
Op het stuk neutrale weg werd de gashendel even opengedraaid om het gemiddelde op te vijzelen. Bij aankomst was dit 28,2 km/uur. In Susterseel bij hondenpension Bos-trut (Waldtraut) reed Lon lek. Even gelegenheid om te recupereren. Florian trapte hier in een grote drol afkomstig van Waldtraut. Met een bananenschil meende hij het goedje uit zijn Lookplaatje te peuteren. Helaas pindakaas.
Bingelrade pakten we de mooie lange klim door het veld naar Oirsbeek. Hier werd even het kaf van het koren gescheiden. Hier bleek ook dat Marcel de Bolletjestrui 2011 zou verdienen als we deze in ons arsenaal zouden hebben.
Tijdens de afdaling van de Wagenberg reed Ton zijn zo geroemde Schwalbe achterband naar de Philistijnen. Een onnozel takje op de weg veroorzaakte een behoorlijke scheur aan de zijkant. Ofschoon hij een stukje tussen de binnen- en buitenband had gelegd klapte in Munstergeleen wederom zijn band. Nu moest er grof geschut aan te pas komen en gelukkig heeft Lon altijd genoeg pleisters en plakkertjes, alleen de Bisonkit ontbrak. De band heeft wel gehouden tot de finish.
In het Limbrichterbos was even paniek omdat de Willier van Piet een raar geluid maakte. Marcel rook zijn kans om Piet van zich af te schudden . Maar het bleek slechts een takje te zijn dat zich tussen de voorvork en de band gezet had. Zo reed Piet naar zijn verdiend kampioenschap 2011, hetgeen hij bekrachtigde op het terras met enkele rondjes. Het officiele gedeelte zal volgen tijdens de evaluatie-vergadering.

Vandaag was het een echte mooie nazomerdag. Zo vroeg op de dag een beetje fris, maar zonnig.
Lon was weer terug binnen de gelederen na een lange tijd van blessureleed. Gebruind door de Italiaanse zon verscheen hij als enige met korte mouwen.. De opkomst , zeven man, was goed te noemen gezien onze grote ziekenboeg en de vele verplichtingen van diverse leden. Onder andere Piet, kampioenskandidaat nummer één, ontbrak omdat hij met zijn familie op pad was ivm zijn veertigjarig huwelijk.

Ans en Piet alsnog gefeliciteerd met deze mijlpaal.

In Grevenbicht ging Peter Maassen de kop fietsen, om aan Anita te laten zien dat hij over een puike conditie beschikt, ofschoon hij zaterdag hard heeft gewerkt om een lek te dichten. (Geen fietsband)
Opvallend veel fietsers waren deze ochtend op pad, zelfs de categorie elektrische fietsen, die normaal gesproken enkele uren later de fietspaden bevolken.
De aanloop van deze route is vrij vlak maar op het laatst volgen de hellinkjes elkaar in rap tempo op. Echter de groep bleef ook deze keer goed bij elkaar. Dit had als resultaat dat we om klokslag 12 uur terug waren. Met een gemiddelde van 29,1 over 84 kilometer
Wat kan fietsen op deze manier toch mooi zijn: Prachtig weer, geen lek, geen gemopper, goed doortrappen en gezamenlijk nagenieten op een zonovergoten terras.

Het was behoorlijk fris deze ochtend. De eerste aanwezigen verschansten zich in het Böshökske ter bescherming tegen de wind. Ton werd ter plekke gebombardeerd tot kopman, omdat hij het meest klaagde over de kou. Met zeven man vertrokken we om negen uur, maar na 400 meter sloot Ron nog aan. Een mooi groepje zo met z´n achten.. We namen het fietspad aan de voorkant van het EDC (European Distribution Center) van MME (Mitsubishi Motors Europe). Marcel wist niet dat deze weg weer open was. Als hij maar lang genoeg lid blijft leert hij wel alle wegen en sluipwegen kennen. Via de Selfkant (Isenbruch, Havert, Stein en Gangelt) fietsten we naar Schinveld. Via Etzenrade en Jabeek reden we weer het Pruuses op om de Hillensberg te beklimmen. Ron zoals gewend fluitend-taere op de grote plaat. In Doenrade bogen we af naar het vroegere Cupido. Ton stak een heel verhaal af over deze godin van de Liefde. Ooit was er een quizvraag en alleen hij wist het juiste antwoord. Ton heeft een geweldig geheugen, ieder jaar krijgen we ook een opsomming van oud- Volvomedewerkers die langs de route wonen: Hier woont Heil, hier woont Baggen.
Ik heb het idee dat automobilisten zich hoe langer hoe meer aan “wielrenners” storen. Vandaag is ons dat twee keer overkomen: eenmaal in de afdaling van Puth naar Schinnen en eenmaal in Grevenbicht. In Puth begon zo´n idioot heel hard te claxoneren toen hij naast ons reed precies tegen de wegmarkering aan tussen fietspad en rijweg om ons zo weinig mogelijk ruimte te gunnen en in Grevenbicht sneed zo´n brokkenpiloot ons op het fietspad zodanig dat Jos in de remmen moest knijpen. In Schinnen maakten we ook iets opmerkelijks kip

mee. Er stond een kip midden op de weg. Wij dachten dat het beestje wel aan de kant zou rennen, maar nee hoor, ze bleef mooi staan terwijl wij links en rechts voorbij vlogen.
Nu herinner ik me nog uit de biologieles op de middelbare school dat het zicht het belangrijkste zintuig is bij kippen. Hun ogen zijn aan weerszijden van de kop geplaatst, waardoor ze een zeer wijd gezichtsveld hebben en bijna rondom kunnen zien ( 300°) of was dit een kip zonder kop?
Hobbelrade was het laatste klimmetje van de dag. In Stein was wegkapitein Frans even de weg kwijt, iets dat hem zelden of nooit overkomt. Hij had vooraf de route ( Uitgave 2002) goed bestudeerd en wist wel dat we bij de rotonde aan het winkelcentrum linksaf moesten over de kanaalbrug, maar het winkelcentrum was verschwunden, afgefikt. Gevolg : Oriënteringsvermogen van de wegkapitein helemaal aan flarden. We zijn toen in Urmond het kanaal overgestoken.
Na 75 kilometer, het was 11u45, zaten we aan onze Stamtisch bij den Aezel. Een heerlijk ritje was het, frisjes met behoorlijk wat wind maar geen regen van betekenis en …wat zeker zo fijn is: We zijn ALS GROEP bij elkaar gebleven.

Time goes fast. Het is alweer 10 jaar geleden dat de Twin-towers in NY werden getorpedeerd.
In die tijd waren we nog jong en mooi, nu zijn we alleen nog maar mooi.
Mooi was het weer vandaag geenszins. Bij vertrek om 9 uur scheen nog wel het zonnetje maar donkere wolken pakten zich aan alle kanten samen. De opkomst was goed, negen man, ondanks de grote ziekenboeg van ons clubje. Bij aanvang van de rit verzocht de secretaris om als groep bij elkaar te blijven en niet dat gejakker.
“Wie hard wil fietsen kan beter alleen gaan of zich een licentie aanvragen bij de KNWU”, zei hij.
Op de Graetheide kwamen we een wielertoerist zonder helm tegen die zich opwond omdat wij op de weg fietsten in plaats van op het fietspad. “Begin bij jezelf en draag een helm”, gaf Frans hem van repliek. Iets verderop kwamen we Berry Tholen tegen , overigens ook zonder helm en een groep met oude bekenden zoals Pietje Giesen en Gijs van Kessel. Achteraf realiseerden we ons waarom zij op dit vroege tijdstip noordwaarts reden. Wij reden de regenbuien tegemoet. Peter Schoffelen hield het voor gezien en boog af. Ik weet het niet zeker, maar voor 99,9 % heb ik het vermoeden dat hij in de Ponderosa is gaan schuilen. Ter hoogte van Steinerbos begon het een beetje te miezeren, op de Adsteeg regende het behoorlijk en bij Waterval werden de sluizen opengezet. Bij het kapelletje boven op Waterval reed Ton lek, ondanks zijn dure Schwalbe buitenband. Een behoorlijke scheur aan de zijkant was het gevolg. We smeekten Maria in het kapelletje om een wonder te verrichten en de band te herstellen, geen gehoor; Ton moest zelf de band verwisselen in dit beestenweer. Vervolgens vroegen we haar om de regen te stoppen. Ook dit verzoek lapte ze aan haar laars, eh nee ze had blote voeten. Ook dit verzoek lapte ze aan haar blote voeten. Waarschijnlijk staat iemand van de club nog in het krijt bij haar omdat hij ooit in Banneux kaarsjes heeft aangestoken zonder te betalen.
We hebben toen maar besloten om huiswaarts te fietsen. Hoe dichter we bij huis kwamen des te meer klaarde het op. Het had zelfs geen druppel geregend volgens de oma van den Aezel. Na 50 kilometer waren we om 11 uur weer terug bij de inschrijfpost. Bij NedCar is de Hub van Doorneweg mooi opnieuw aangelegd. Aan het begin van de weg staat op het wegdek het getal 6 0 gekalkt. Typerend dat onze zestigers Frans en Jos de enigen waren die over de weg reden. “Ja “ zei Frans, “Geweldig toch dat ze ook iets doen voor mensen van onze leeftijd”. Piet ging snel zijn Willier in bad stoppen en droge kleren aandoen en zichzelf afspuiten met de hogedrukspuit en invetten met Squirt. Gewassen en gestreken zwaaide hij de deur open en voegde zich bij de rest, die al 2 consumpties voor lagen op het schema.

Vrijdag 2 september
Om 8 uur verzamelden zich op deze frisse, maar zonnige ochtend 11 leden voor de weekend-rit naar Bleialf.
Frans vd Brekel, Ron op den Camp, Piet Cox, Jan Dikmans, Frank Jansen, Ton Keulen, Marcel Lienaerts, Peter Maassen, John Pisters, Peter Schoffelen en Wim Wagemans Helaas moesten Harrie Verhaeg en Sebes Zevenhuizen om gezondheidsredenen verstek laten gaan.
Nadat de koffers ingeladen waren in de witte Mitsubishi Outlander, die door de Personeelsvereniging van het Centrum van Gulik ter beschikking was gesteld, en uitbundig afscheid was genomen van de aanwezige familieleden kroop Piet achter het stuur op weg naar Vijlen.

Even na 10 uur arriveerden we bij Hotel de Linde in Vijlen, waar een lekkere kop koffie en een echt stuk Limburgse vla erin gingen als koek. Sommigen onder ons zaten zo te genieten in het zonnetje op het terras dat een langer verblijf op deze lokatie met eventueel een glas koel Gerardusbier ook zou bekoren.
Vanaf Vijlen kreeg Piet gezelschap in de auto van de Belgische Lucie, die hem feilloos de weg moest wijzen naar Eupen. Alles verliep volgens plan totdat sommigen, die al vooruit gereden waren, dachten de weg naar de stuw te weten en zowiezo het routeschema niet bestudeerd hadden. Helaas hebben we daardoor 5 kilometer omgereden, een extra klim moeten nemen en een prachtig stuk natuurschoon moeten missen. Het was even na twaalven toen we het terras, waar het krioelde van de wespen betraden. Degenen die Leffe besteld hadden, hadden minder last van de beestjes.
Daarna nam Frans de stuurknuppel over en het was even na enen toen we vertrokken door het bos richting Monschauerstrasse, een prachtig stuk vals plat van 6 kilometer.
Via Mutzenich en Kalterherberg fietsten we naar Weywirtz waar we even op het terras van Hotel la belle Epoque gepauzeerd hebben. Helaas hadden ze op deze vrijdagmiddag hun Ruhetag. Het laatste traject naar Bleialf ging via Butgenbach, Hepscheid, Wereth en Schönberg.
Ook hier een niet al te collegiale geste van enkele snelle jongens ten opzichte van de mindere goden, om door te rijden boven op de laatste klim richting terras van Hotel Waldblick, waar we om 16u30 na 145 km arriveerden.

Vanaf dat moment ging het snel met de Bitburg van eerst 0,25 literglazen, de donkere Leffe en even later de Bitburg in 0,4 literglazen. De uit Polen afkomstige Anna bracht maar al te graag een dienblad vol met 11 consumpties.
De in grote getale aanwezige wespen en vliegen wisten niet wat hen overkwam. Zoveel “dorstlessers” in zulke korte tijd hadden ze nog nooit meegemaakt.
Na de kamerindeling, het stallen van de fietsen in de garage bij Johannes en een heerlijke douche konden we aanschuiven voor een lekker diner.
De rest van de avond hebben we buiten op het terras doorgebracht met zoals Marcel in de Banner al schreef serieuze gesprekken en diepgaande discussies. De sjeile zeiver zouden we bewaren voor de zaterdagavond.
Om 22u30, u leest het goed HALF ELF, was iedereen, maar dan ook iedereen verdwenen naar zijn slaapkamer voor een welverdiende rust.

Zaterdag 3 september
Toen ik de gordijnen opentrok liet de zon zich al van zijn beste kant zien. Wat een uitzicht over de bosrijke omgeving van de Schwarzer Man ! De koeien stonden in de verte te grazen in de met lichte nevel overdekte weilanden, De boerenlucht , een mengeling van mest, bieten en hooi kon je opsnuiven bij het openen van de balkondeur. Een weldaad om zo vanuit een kamer waar de geur voornamelijk bestond uit een combinatie van zweetlucht uit het wielertenue cq – schoenen tgv de geleverde inspanningen van de vorige dag, de naar rotte eieren riekende dampen van poepjes of zeg maar scheten die gelost waren en uitgeademde bierlucht, ondanks intensief tandenpoetsen.. Kun je je voorstellen dat muggen, wespen en andere vliegende insekten rechtsomkeer maakten bij het naderen van de kamer.
Marcel constateerde dat hij zijn helm, zonnebril en hoofddoek kwijt was. Enig speurwerk leverde niks op. Hij leende reserve materiaal van Johannes en Wim. Peter Schoffelen componeerde ter plekke als leedvermaak de volgende tranentrekker op de melodie van Fabrizio: “Sjiek is mich dat, miene helm gejat, ich drej miene kop, ich lette neet op, sjiek is mich dat……………
Om 8u30 zaten we aan een prima ontbijt verzorgd door Lutzie. .

Half tien stond gids Johannes Scherberich klaar om ons een Dreiländerfahrt voor te schotelen met in totaal 4 beklimmingen. Helaas was zijn partner Simone niet in de gelegenheid om een groep te begeleiden zoals vorig jaar, omdat ze geopereerd was aan haar achillespees. De conditie zou ze er wel voor gehad hebben als je 20000 km per jaar fietst. Door een schitterend landschap fietsten we de ene keer in Duitsland, de andere keer in België en dan weer in Luxemburg, totdat we in Ouren aankwamen. Hier was een Drielandenpunt met het Europamonument waar ooit een verdrag is getekend door de drie omringende landen. Na het maken van een groepsfoto werd er bij de naburige Camping International gepauzeerd. Deze camping wordt gerund door een jong Nederlands stel, waarvan de vrouwelijke helft best gezien mocht worden volgens de kenners onder ons van vrouwelijk schoon. Overigens Anna in ons hotel mocht er ook wezen. Het was er heerlijk toeven onder de parasols in een prachtig, rustig en stil natuurdal aan de oevers van de rivier de Our.
Na 3 koffie, 4 Leffe blond, 1 Karmeliet, 14 halve liters Cola, 5 gebakken spek met eieren en een Apfelstreudel plus de bidons gevuld en de blaas geleegd, trokken we verder. De laatste 2 beklimmingen moesten nog genomen worden. Vanmiddag werd wel duidelijk dat klimmen omgekeerd evenredig is aan leeftijd: Voorop een paar jonge honden en achteraan bengelden steeds opnieuw een 63 jarige, twee 59 jarigen en een 57 jarige In een van die rustieke dorpjes kwam een kleine keffer van het erf gerend, een hondje met slechts drie pootjes. “Kijk” zei Piet “die kan nog snel lopen ondanks dat hij zijn linkervoorpoot in zijn binnenzak heeft”.Na 75 km reed Peter Schoffelen lek, overigens de enige lekke band op ons weekend. Rond de klok van 15u00 na 95 kilometer arriveerden we op het t

erras bij Hotel Waldblick. Het ging er met de drank niet meer zo fors aan toe als de dag tevoren.
“ Was ist los mit Euch, Ihr seit so ruhig” riep Anna vertwijfeld. Nadat de fietsen op stal waren gezet konden we genieten van een lekker bord Spaghetti Bolognese. Een heerlijk warme douche doet wonderen, Als herboren zaten we weer op het zonovergoten terras. Piet en Peter Schoffelen hadden toevallig hetzelfde overhemd aan. “Wir sind Brüder”, zei Piet tegen Anna “Aber Er ist eine halbe Stunde später gebore (Ze schelen maar acht jaar)” Peter Maassen kwam met de verlossende mededeling dat hij de helm met zonnebril en hoofddoek achter de gordijnen had gevonden.
“Sjiek is mich dat, miene helm neet gejat, waat ein gelök, miene helm is weer trök”
Intussen was Johannes en Simone, uiteraard op krukken aangeschoven op het terras. Wim overhandigde Simone een presentje als dank voor de begeleiding. Ik vroeg naar zijn bevinding over ons als groep en manier van rijden. “Ihr seit eine tolle Gruppe aber ihr fahrt zu weit nach Links” was zijn antwoord. Om 20.00 uur konden we aanschuiven voor een uitgebreid diner. In de saus zaten de nodige peperbolletjes, die de darmflora en fauna behoorlijk teisterden. Eenmaal weer op het terras werd de gashendel opengedraaid. Iedere scheet ging gepaard met een lachsalvo, dus best veel gelachen die avond.. De Alzheimer Buben waren hun trompet en tuba vergeten, zodat de radio in de Outlander voor de juiste Stimmungsmusik moest zorgen. Anja was de volgende die ons kwam bedienen. Ze was iets ouder en had een breder figuur dan Anna. “Auch ein breiter Rücke kann entzücken” was haar devies.
Tot in de kleine uurtjes, het was 0u30 toen de laatsten naar bed gingen, werd nog veel Sjeile Zeiver verkocht.

Zondag 4 september.

De dag van het vertrek naar huis was aangebroken. Om half zes (!) lag Piet al die Geschichte van Goethe op te rachelen. Aan de Barbararabarberarabierenbaardenbar waagde hij zich nog maar niet op dit vroege tijdstip Toen ik de gordijnen opentrok..... geen zon, maar wolkenvelden en een jas kouder.
Na het ontbijt werden de koffers gepakt en ingeladen. Om half tien werd koers gezet richting het Noorden. Wim bestuurde de hele terugweg het raspaardje uit de stal van Mitsubishi. Via Schönberg, Eimerscheid, Medendorf, Honsfeld, Kirkelt en Rocherath arriveerden we even voor 12 uur in Kalterherberg waar de sluizen werden opengedraaid. Het plaatselijke Steakhaus + Weinhaus Sanft Urban am Eifeldom ging pas om 12 uur open. Dus even schuilen onder een afdak. Eenmaal binnen was het er beter toeven dan de eerste indruk deed vermoeden.. Een timide obertje en een ouder vrouwtje probeerden het ons zo Gemütlich mogelijk te maken. Met de prijs- kwaliteitsverhouding was niks mis, ofschoon Ton een aan de onderkant aangebrande, keiharde Schweizer Steak kreeg voorgeschoteld, welke zonder enige tegenspraak werd vervangen door een nieuwe.
Het was al half twee toen we vertrokken. Een miscommunicatie tussen Peter en Wim had tot gevolg dat meteen 2 forse hellingen umsonst beklommen moesten worden in de stromende regen.
Terwijl de tien voor me uit fietsten was toevallig het lied “Set fire to the rain” van Adele op de radio met de volgende tekst:
I let it fall, my heart
And as it fell you rose to claim it
It was dark and I was over
Until you kissed my lips and you saved me
My hand’,s they are strong
But my knees were far too weak
To stand in your arms
Without falling to your feet
Erg toepasselijk voor pedaalridders die onder barre weersomstandigheden op weg zijn naar hun lief, nietwaar.
In Slenaken, waar de lucht een beetje opklaarde lasten we een korte pauze in bij ’t Brugske.
Drie kwartier later dan gepland arriveerden we bij den Aezel. Gezamenlijk met het thuisfront werd er onder het genot van een hapje (gesponserd door Antoine) en een drankje in de zon op het terras nagepraat over een geslaagd weekend. Als afsluiter gaf Antoine nog een laatste rondje van de zaak.

Gisteren was het weer super, terwijl vanochtend de regendruppels zachtjes tegen het raam tikten. Degenen die beschikken over een “mooi-weer fiets” en een “regen-fiets” hadden gekozen voor de laatste. Bij de start zei Peter Maassen al:” Dit is de goden verzoeken”.
Oorspronkelijk stond de Gellik route op het programma, maar om drie redenen werd in onderling overleg gekozen voor Sebasso:

Met z’n negenen gingen we op pad. Sebes had prachtige fietswegen aan elkaar weten te knopen over de Selfkant, Millen Bruch, Havert, Höngen,Broichhoven, Schumm en Müllendorf.
Daar ergens in de Middle of Nowhere, kreeg Wim een klapband. Volgens Peter Maassen’s moderne navigatie-apparatuur bevonden we ons 50.989457N,6.166639E oftewel 50° 56’ 22,045”,6°9’59,900” oftewel 6 km van Geilenkirchen.
Hoe kan iemand een reservewiel steken met een oude rotte Vittoria Kevlar buitenband uit de volgwagen van de tachtiger jaren, toen NedCar nog Volvo heette ?
Wim had er zoals altijd een plausibele verklaring voor. Het oorspronkelijke wiel had speling in de as en in de veronderstelling dat het oude reservewiel het nog wel zou uithouden, gekozen voor deze optie. “Hij was ’n peetje DOM !!” ( citaat Maxima Sorry-jeta)
In het voorwoord van het boekje: “Lessen voor Fietsers”, staat als eerste vermeld
“Ga altijd op pad met goed materiaal, het hoeft niet eens duur te zijn “
In de buitenband zat zulk een groot gat dat verder fietsen onmogelijk was.
Bij Ferienanlage Ponygetränke in Müllendorf heeft Wim zich genesteld in afwachting van Sebes, die de auto was gaan ophalen bij NedCar. (Sebes, namens Jeanne en de poes bedankt, want jij was de enige die wist waar ik mij bevond).
Het schijnt dat op de terugweg nog flink geknald is en dat Marcel ook nog lek gereden heeft.
Aangekomen rond de klok van kwart voor een bij den Aezel zat Ron, Frans en Piet ons nog op te wachten op het terras waar het goed toeven was in het inmiddels tevoorschijn gekomen zonnetje. Het werd nog een vochtige bedoeling, waar Ron ons oermens die buitenbanden zonder bandafnemers afneemt en binnenbanden met de mond opblaast, over mee kan praten.
Toen ik ging afrekenen dacht ik nog:”Als ik bij dit bedrag een paar euro’s zou bijleggen, dan zou ik tenminste een fatsoenlijke buitenband kunnen kopen” Maar dit had ik niet willen missen, he Piet, ”Veer höbbe toch anges auch niks”

Op de kalender van vandaag stond de Sebasso route maar het weer was dermate miserabel dat geen normaal mens aan de start zou verschijnen.Maar onze Piet had toch besloten dat hij ging fietsen, aangezien hij niet precies wist hoe de route van Sebes loopt heeft hij een eigen route gereden en we weten ook niet waar Piet overal geweest is maar heeft met z'n heldentocht toch 92 punten in de wacht gesleept.Maar hij was toch niet de enige van de club die aan het fietsen was, Ton en Marcel reden die dag " de dood of de gladiolen "..

Alweer geen goede weersvoorspellingen voor vanmorgen, op weg naar het Nedcar terrein nog getwijfeld, regenjas aan of niet, maar eenmaal gearriveerd werd het droog en heeft het eigenlijk niet meer geregend. We stonden vandaag met 13 man aan de start waaronder 1 lid die ik dit jaar nog niet had gezien namelijk Ton van Mierlo. Meestal fietst hij met de mannen van EFOZ ( effe fitsen op zondig ) maar vandaag had hij gekozen voor ons cluppie. Vandaag stonden er weer een paar pukkels op het programma, te beginnen met de afdaling van de Maasberg, blijft toch oppassen vooral als de klinkertjes nog niet helemaal droog zijn. Ik was vandaag toch iets voorzichtiger na een valpartij eerder deze week tijdens een ritje met Ton Keulen ( niet zijn fout hoor ) wat volgde was de beklimming van de Moorveldberg daarna ging het richting Kasen. Trouwens kunnen we de route nu exact terugkijken via het GPS van Frank en vervolgens op de computer bekijken met Google Earth.. De techniek staat voor niets tegenwoordig. Onderweg was het wel amusant om de onderlinge competitie van de Fam. Maassen te volgen al was Marnick in het nadeel omdat hij laat in bed was gekomen, maar Florian is toch een geboren klimgeit en laat dat vader even weten door nog even naar hem te fluiten als hij de pap inhaalt.. verder zijn er geen spannende dingen gebeurd alleen 1 lekke band voor …………Peter Maassen ….

Vandaag heerlijk fietsweer, met 12 man stonden we aan de start dankzij de aanwezigheid van 3 Noormannen t.w. Sebes, Harrie en Frans en weer eens een route van 100 kilometer.
Florian ons kersvers nieuw lid stond te glimmen met een spiksplinternieuwe Giant. Papa Peter en Florian hadden uitgerekend hoeveel borden hij minstens had afgewassen om de fiets te bekostigen. Het waren er meer dan 10000. Een ander opvallend detail was de winderigheid van Piet. We zijn wel iets gewend maar dit sloeg alles.
Nadat we de grens in Nieuwstad gepasseerd waren is Piet als laatste gaan fietsen om de “Damppoepen”de wijde wereld in te jagen. ( Damppoepen zijn scheten die ruiken naar een dampende natte hond na een avondje flink stappen en de nodige pilsjes genuttigd te hebben) In Jabeek zijn we weer het Hollands opgefietst. Hier is Piet weer in de groep gaan fietsen ofschoon het leed nog niet geleden was..
Ton had Marcel verrast door hem een fles wijn met het opschrift “47 11” voor de voordeur te zetten, omdat Marcel op 8 juli 47 jaar was geworden. Marcel, proficiat van ons allen
In Schinveld gaf Sebes al aan dat hij het zwaar zou krijgen vandaag. “Na een periode van revalideren is dit niet vreemd, maar je wordt er sterker van”, was zijn devies.
In Eijgelshoven merkte Piet dat hij een tweede deksel verloren was. Na die van het vottes was het nu de beurt aan die van zijn bidon. Gelukkig was deze laatste deksel met behulp van Jos snel getraceerd.
In de buurt van Rolduc, waar enkele schapen in de wei dachten van wat gaan daar voor schapen op de fiets stond een man langs de weg die meende dat Piet Cadel Evans was. Op zijn Kirchroas riep de man: “Lek mich toch am aarsj, doa hanse der Cadel Evans, dee koet waal an de dönne zieë, miene leeve jot nog an tsow”
In deze contreien fietsen we nooit, maar Piet kende de omgeving van Bleierheide, Kaalheide en Pannesheide, op zijn duimpje, omdat hij er veel gewerkt heeft.
Aangekomen in Simpelveld beklommen we de Huls, de zwaarste klim van vandaag. Ook Sebes kwam deze rustig peddelend boven. Ton was hier doorgereden omdat hij bij een familiefeest moest zijn. Via Vrouwenheide en de lange afzink naar Wijlre togen we naar de voet van de Sibbergrubbe. Boven aan de Sibbergrubbe woont oud-prof Hub Harings. Toevallig was hij buiten en Frans stelde zich voor en zei;” Mijn broer Piet heeft nog met jou gefietst” “Oh, Piet zaliger”, zei Harings, “ die was vele malen beter als ik !”
Tussen Sibbe en Berg en Terblijt reed het dagelijks bestuur achter in het peloton. We hebben toen even vergaderd over lopende zaken. Moet kunnen, nietwaar.
De laatste kuitenbijter was de Maasberg in Elsloo. Hier moest Sebes helaas wegens krampen van de fiets af.
Vanaf daar was het lekker uitbollen naar het terras van den Aezel, waar het goed toeven was in het zonnetje.

In plaats van de Sebasso route werd vandaag de Frenske route verreden.Na een half jaar uit de running te zijn geweest was Frans vandaag weer van de partij inclusief een nieuwe knie.
We hadden met Frans en Harrie (Die ook nog steeds op de “nul” in het puntenklassement stond) afgesproken dat we elkaar tegemoet zouden komen op het parcours van het kampioenschap.. Niet alleen de knie van Frans was nieuw, maar ook Piettakkie stond aan de start te pronken met een prachtige Willier.
Oud – lid Peter Widdershoven heeft de fiets weer van zolder gehaald en is voornemens met ons te gaan fietsen. Vandaag heeft hij tot Posterholt kunnen proeven hoe mooi het kan zijn om de zondagochtend door te brengen met fietskameraden
Het weerzien met Frans en Harrie deed ons goed en het duurde niet lang of Frans dirigeerde ons als vanouds door de deelstaat Nord-Rhein Westfalen, district Heinberg. De Mestlucht van Duitse koeien en varkens was in elk dorp te ruiken, maar geen kip te zien. Ergens vanuit de ochtendnevel klonk de schreeuw van een pauw. “Moet je horen wat die roept”, zei Piet: “Helau…,helau…, helau (=Narrenruf voor Alaaf )
De pechvogel van vandaag was Jos. Ondanks zijn splinternieuwe Michelin Pro 3, zijn anti-leklint en nieuwe binnenband, reed hij 2x lek. We stonden voor een huis de band te verwisselen waar een bordje in de tuin stond met de naam van de boreling erop: Welke Duitser noemt zijn kind DAAN ??. In een ander dorp stond een ooievaar in de tuin met de naam MEREL, terwijl het toch duidelijk een ooievaar moest verbeelden.
Via Sjpaans Huuske kwamen we weer op het Hollands. Met een gemiddelde van 28,6 over 90 kilometer is toch behoorlijk doorgefietst met 10 man. Rond de middag begon het zonnetje langzaam door te breken zodat we onze 2 consumpties toch nog op het terras van den Aezel konden nuttigen. Even later schoof ook nog Lon aan met zijn trouwe viervoeter.

Een grijze, natte, kille en winderige zondagochtend, bijna kwart over acht ‘s ochtends.
Op een enkele fietser na niet veel mensen op pad zou je denken.
Zo niet onze Lon, die was al zijn hond aan het uitlaten.
Het verband is inmiddels van zijn pols af. Het gaat langzaam vooruit!Op weg naar NedCar opperde Piet om vandaag maar zo ver mogelijk in Noordoostelijke richting te fietsen met de wind in de rug. Alleen het terugkomen was nog een probleem en dus zijn we toch maar met z’n zessen vertrokken voor de Jetteke route.Peter heeft ons weer via de nodige knooppunten door Belgisch Limburg geleid. In de bosrijke omgeving was het overigens af en toe best gevaarlijk. De harde wind had gezorgd voor nogal wat takken en dennennaalden op het fietspad. In combinatie met de regen op plaatsen spekglad. Met die regen bleek het overigens tijdens de rit nogal mee te vallen. Waarschijnlijk werden alle potentiële buien met windkracht 5 doorgeblazen. Op het laatst kwam de zon zelfs even door.Voor het eerst dit seizoen was er meer dan genoeg plek op het terras bij Jetteke. Hier hebben we dan ook onze fietsen geparkeerd en binnen genoten van vlaai en een lekkere Leffe (Jan natuurlijk koffie!) Zonder Peter zijn we daarna met zijn vijven huiswaarts gekeerd langs de Maas, via het veer in Berg a/d Maas.Met op de teller 86 km tegen bijna 28 km./u gemiddeld een geslaagde rit.
O ja lekke banden waren er ook. Tweemaal, zelfde fiets 1x voor, 1x achter. Die van mij dus. Toen in ik Beeg arriveerde was mijn achterband overigens weer half leeg! Door de afwezigheid van Frank vandaag, is de stand aan kop van het kampioenschap weer spannender geworden. Marcel en Piet hebben beide als enige nog de maximale score. Als Marcel besluit de Dood of de Gladiolen te gaan rijden in Augustus ligt het kampioenschap voor het oprapen voor Piet! Of ...............

Op deze 2de Pinksterdag was Frank op stap met 7 leden van het Zinkenclubje. Er was regen voorspeld en we hebben ook regen gekregen. Niet in die mate dat je er door en door nat van wordt, maar waardoor je toch flink besmeurd raakt zeker met veel modder op de weg. Vlak voor het vertrek ging Jos , als oud NedCar medewerker nog eens de dikte van de rioolbuizen testen door er een zware jongen doorheen te jagen. Met een smile op zijn gezicht van opluchting en een kilo lichter nam hij ons op sleeptouw voor ZIJN rit. We hadden de wind op kop maar Piet had nog een extra remmend obstakel nl zijn nieuwe remblokjes kwamen aan. Ter hoogte van Lindenheuvel werd dit euvel verholpen. Alweer oponthoud. Deze Martens route loopt op verschillende plekken tegengesteld aan de richting die we gewend zijn te fietsen. Je krijgt daardoor een heel andere kijk op de omgeving. Pak maar eens Waterval bergaf, vanuit Ulestraten.. Gewoonweg prachtig om op deze manier de omgeving te aanschouwen. In Waterval stak een zwarte kat de weg over. Ik vroeg aan Ton, die naast mij fietste of hij bijgelovig was. Hij zei geen ‘nee’, maar ook geen ‘ja’. Hij bromde iets binnensmonds wat ik niet kon verstaan. (PS: Streukens hoorapparaten heeft hier oplossingen voor). Maar even buiten Meersen kreeg ik het antwoord. Op een traject van nog geen twee kilometer reed hij 3x (driemaal) lek. Hij was niet alleen les 1 van bandenplakken vergeten , maar ook nog eens les 10: Als je het materiaal in je zadeltasje hebt opgeborgen RITS HET TASJE DAN GOED DICHT en BEVESTIG HET GOED aan de zadelpen.
Even voor Bemelen verloor hij het een en ander uit zijn zadeltasje.
Door alle oponthoud hebben we in onderling overleg de route 10 kilometer ingekort. We zijn niet doorgereden naar Wijlre (Fromberg) maar zijn in Schin op Geul afgedraaid naar Walem.
Vanuit Hulsberg ging het met de wind in de rug en vals plat omlaag 55 km/uur richting Wijnandsrade
Vervolgens links naar Vlier vals plat omhoog, Hunnecum omlaag, Terstraten omhoog, andere kant omlaag, Grijzegrubben omhoog, langs stort omlaag en in Schinnen de meest steile omhoog, via Puth de Wanenberg omlaag, de Windrakerberg vanuit Munstergeleen omhoog en op de grote weg afdalen naar Sittard.
Om 12u30 na 80 kilometer zaten we bij de oma (Mia) van den Aezel (ia, ia) aan de Stamtisch.
Ton kreeg van de oma een extra glaasje Mystic als pleister op……. de kapotte buitenband.
Een heel mooie rit viel ons wederom ten deel, jammer dat we niet de volle 90 kilometer konden volmaken

Deze zondag stond er een route van Frans op de kalender, maar niemand van de zeven zondagochtendcoureurs wist de route uit zijn hoofd, dit had wel als voordeel dat het groepje vrij goed bij elkaar bleef. Alleen toen we in de verte een groepje dames zagen fietsen,vonden het een paar van ons toch nodig om zich voor te gaan stellen en lieten de rest van het groepje voor wat ze waren (zal wel iets met de hormonen zijn).
Had Jos vorige week nog een loszittende bidonhouder aan zijn Pinarello, vandaag was het een spaak uit zijn voorwiel van zijn reservefiets wat spontaan die de geest gaf, maar er waren er nog genoeg over om toch door te kunnen gaan. Verder valt er nog te melden dat door de regenval van de dag ervoor het erg plakkerig aanvoelde.Onze vaste schrijver van deze stukjes was er niet bij, zodat jullie lezers het met dit beknopte verslag van deze minder talentvolle schrijver moeten doen.

Met tien man gestart met tien man gearriveerd en met tien man het terras bevolkt. Dat is nog niet vaak voorgekomen bij ons clubje. Bovendien hadden we twee man die uitgesproken vandaag jarig waren:
Piettakkie (59) en Pantoni (58).
“Hoe voel je je nu, nu je 59 bent”, vroeg Ton aan Piet. “ Prima, goed en…. nog altijd even scherp”, was het antwoord van Piet. “Maar waarom vraag je dat” zei Piet. Antwoord Ton:” Dan weet ik tenminste hoe ik me volgend jaar om deze tijd voel”.
Ton heeft tijdens zijn verblijf in Spanje zijn woordenschat uitgebreid. Hij weet nu wat squirten is en hij kent het verschil tussen een harpoen en een karpuin.
Met de noordoosten wind in de rug togen we zuidwaarts. De aanloop tot Sweikhuizen is vlak, maar daar beginnen de bulten. Marnick stoof in zijn jeugdige overmoed als eerste naar boven. Hij vergat echter dat hij een flinke trainingsachterstand had opgelopen vanwege studie voor de proefwerkweken als ook te laat in bed komen tengevolge van zijn studentenbaantje. Bovengekomen kon hij letterlijk zijn gal spuwen.
Lekker tempo fietsend door het zonovergoten Limburgse heuvelland bereikten we de klim van de dag nl de Luytenweg, welke parallel loopt aan de Keutenberg. Alleen jammer dat de laatste 400 meter nog steeds onverhard is. Hierna volgde de afdaling van de Dode Man, waar we de lucht van de verse hop van de Brand Brouwerijen konden opsnuiven.
Vanuit Wijlre klommen we door de weidse velden parallel aan de Eijserbosweg naar Etenaken, genietend van de prachtige vergezichten welke we voorgeschoteld kregen. Enig oponthoud was er in Welten en Ten Esschen waar de Jantjes lek reden.
Even voor half één arriveerden we op het terras bij den Aezel. Alvorens de jarigen trakteerden werd er uit volle borst gezongen . Het leek wel een afvaardiging van het Guliks mannenkoor in plaats van de Gulik wielerclub.
Het pleit voor onze geweldige conditie als 8 man na een pittig tochtje van 90 kilometer nog zoveel lucht over hebben om zo zuiver twee-stemmig een aubade te brengen aan hun jarige fietsvrienden. Velen die in het café zaten kwamen ook op het terras plaatsnemen omdat het daar veel gezelliger was dan binnen.

Om half negen gingen 9 man op pad voor de langste rit op onze kalender, 110 kilometer. Peter Maassen had meteen al ruzie met zijn computer, die niet werkte en Jos had zijn bidonhouder los zitten, die vastgeschroefd moest worden.
Er stond een flinke ZW wind kracht 4. Dit was goed te merken tussen de open velden op de Graetheide. Sterke mannen als Jos, Marcel, John en Peter namen beurtelings de koppositie in om de rest uit de wind te zetten. In Oud Urmond moesten we TWC Weert met shirts van Zuiderhuis Isodorus voorrang geven. Gezamenlijk zijn we tot de brug in Elsloo gefietst, waar wij rechtdoor moesten en zij linksaf voor hun rondje Valkenburg (134 km).
Daar sloot Ron bij ons aan, die gisteren samen met Ton met Ryanair terug was gekomen van een perfect weekje Salou. Dat ze goed weer hadden gehad was te zien aan zijn bruine huidskleur. Maar liefst 580 kilometer hadden ze afgelegd in de bergachtige omgeving van Salou.
Vlak voor het binnenrijden van Maastricht reed Wim lek. Na een nieuwe binnenband verwisseld te hebben werd deze opgepompt en direct knalde hij middendoor. Oorzaak: Regel 1 bij banden verwisselen: KIJK OF IETS IN DE BUITENBAND ZIT.
Bij Withuis koos wegkapitein Jan voor de route via Warsage naar Aubel en niet de steile klim van la Heydt
Vanaf de Planck hadden we de wind mee. Maar het was oppassen geblazen door het slechte wegdek en het gevaarlijke fietspad links van de weg. Via de afdaling van de Sibbergrubbe kwamen we in Valkenburg waar we niet de Kleverberg op konden omdat er een wedstrijd was voor nieuwelingen en junioren voor de Klimmerstrofee.
Via Meersen en Ulestraten zijn we naar Beek gefietst. In Nirbik haakte Johnny af om op tijd thuis te zijn en bij de Kluis reed Ron richting Stein. Daar passeerde ons de nog steeds geblesseerde Lon met een fonkelnieuwe Cadillac. Naast hem zat parmantig de Beagle, waarover Mien en Lon zich ontfermd hebben na het kort achter elkaar overlijden van zijn baasje en bazinnetje.
Rond 12u45 arriveerden we bij den Aezel met een gemiddelde van 27,1 km/uur.
Het hondje en Lon hadden hun plaats op het terras al eerder ingenomen. De oma hebben we niet gezien, vandaar dat de bediening wat stroef verliep of kwam het door het de drukte van het communiefeest dat er werd gevierd ?

Piet & Pierre 8 mei.

Frank had de hele week gedacht wie die Pierre toch is, die samen met Piet de rit destijds heeft uitgestippeld. We hebben hem uit de droom geholpen: Piet staat voor St. Pietersberg en Pierre voor de St. Pierre bij Eben Emael. Met twaalf leden en Florian van de Sky ploeg gingen we op pad. Het was vandaag moederdag echter gezien de gemiddelde leeftijd van de ploeg is nog maar een enkeling die zijn moeder op deze dag in het zonnetje kan zetten.
We waren nog geen 500 meter onderweg of Wim reed lek. Het vertrek van half negen werd daardoor kwart voor negen. In Buchten stond Lon ons uit te zwaaien, nog steeds zijn linkerarm in de mitella.
Jan stuurde Marcel langs het veer in Berg ad Maas om te kijken of Knalligarie daar stond te wachten, terwijl de rest gewoon de Col de Nattenhoven opreed. Wegkapitein Jan koos voor een alternatieve route naar Maastricht. Niet de afdaling van de Snijdersberg, maar de Dennenberg en over het saaie industrieterrein Beatrixhaven ipv via Itteren en Borgharen. In Maastricht was duidelijk te merken dat vandaag ook de marathon van Maastricht gehouden werd. Ongelofelijk welk tempo deze magere mannen en vrouwen lopen. Wat wij teveel aan vet op de ribben hebben, hebben zij te weinig. Bij het kasteel aan de achterkant van de St. Pietersberg was geen André Rieu te zien, wel zagen we iets verderop een mooie señorita, badend in de zon. De St. Pierre en de kleine Alpe´Huez waren de echte kuitenbijters van vandaag. Even voor de brug van Lanaken reed Jan Z lek. Na dit klusje geklaard te hebben ging het met gezwinde tred langs het Albertkanaal richting Neerharen. Een stuk voor ons reed een eenzame fietser die de vaart er lange tijd goed in hield in zijn eentje, tegen de 40. Met pijn en moeite kregen we hem te pakken.
Via Kotem, voorbij het volgepropte terras van Jetteke arriveerden we in Stein waar John en Ron afsloegen.
Met de overige 11 zijn we op het rustige zonovergoten terras van de oma van den Aezel een lekkere koele afdronk gaan nemen op alweer een heerlijk ritje van 90 kilometer.

Schoffelen 25 april

Deze tweede paasdag was de warmste sinds 1901 volgens de weerkundigen. Een temperatuur die snel opliep naar 26 graden, een strakblauwe lucht en bijna geen wind. Ideaal fietsweer om door een bosrijke omgeving te fietsen.
Ton kwam met een vervelende tijding over Lon, die zaterdag was gevallen en daarbij zijn pols brak.
Lon namens ons allen van harte beterschap !
Peter had een prachtige route uitgestippeld door het Kempen- en Maasland, waarvan twaalf man met volle teugen hebben kunnen genieten. Een tempo dat door iedereen goed te volgen was ( 28,8 gemiddeld over 95 km).
Waar we precies gereden zijn weet ik niet, maar Maaseik, Niel bij As, Zutendaal, Lanaken, langs het Albertkanaal, Rekem en Kotem (Jetteke & Femke) is me nog bijgebleven. Wij zijn toch maar doorgefietst naar de oma van den Aezel waar je geen 10 minuten hoefde te wachten op een pint. Het enige oponthoud dat we hebben gehad was een lekke band van Peter M (wiens zoon Marnick niet van de partij wegens studie).
Peter kreeg net voor een lange afdaling lek. Normaal zit hij nooit van achter, dus de meesten waren al naar beneden gesuisd. Ik vroeg aan Frank toen de groep weer compleet was wie lek had. “Peter”, zei Frank.
“Welke Peter ?” vroeg ik (Er waren immers 3 Peters van de partij). “Peter, die altijd lek heeft”, was het laconieke antwoord van Frank. Bij de oma hebben we nog even nagenoten van deze rit, met uiteraard gekleurde paaseieren als aanvulling op het verbruikte eiwit-gehalte.

De Neer Rit 17 April

Vandaag verschenen 7 renners voor een zogenaamde Van de Brekel route, gelukkig was Jan Zinken onder ons die de route bijna uit z'n hoofd kent. De start was fris met een graadje of 10 met een prettig aanvoelend zonnetje maar al snel liep de temperatuur op omdat de snelheid al snel boven de 30 km opliep, langs het kanaal richting Nederweert met Frank op kop zaten we constant op 36 / 37 km. Gelukkig deze week geen materiaalpech ondanks dat de fiets van John behoorlijk kraakte en zo om een beetje onderhoud schreeuwt. De duidelijke koplopers van vandaag waren Frank en Piettakki, toch maar eens vragen wat Piet in z'n bidon doet, staat vast en zeker ergens op een lijst van verboden middelen... Na wat wegomleggingen arriveerden we om 12.15 weer bij Nedcar met op de teller 94.8 km en een mooi gemiddelde van 28.8 km per uur...

Marcel ( 2e reserve anekdote schrijver )

JALO 10 april

Vandaag stond de eerste berg-etappe van 2011 op het programma: Maar liefst negen kuitenbijter(tjes) moesten overwonnen worden zoals ‘t klimmetje vanuit Munstergeleen langs de achterkant van Danikerbos naar Sweikhuizen, het klimmetje door de grubbe langs de Mariakapel vanuit Schinnen naar het vroegere stort, het klimmetje vauit Grijzegrubben naar Terstraten, de CAUBERG in Valkenburg, het vals plat vanuit Berg en Terblijt door het veld naar Gasthuis bij Bemelen, het klimmetje van St Anthoniusbank naar Cadier en Keer. de DODE MAN vanuit Stokhem (Wijlre), de klim van Schin op Geul naar Walem en als laatste de knobbel door het veld vanaf Terborgh naar Puth.
Twaalf man stonden op deze zonnige maar toch nog frisse zondagochtend aan de start.
Het is duidelijk dat Ron vaker met zijn motor wielerkoersen begeleidt, want beneden aan de steile afdaling van de Pepelsberg in het Stammenderbos bleef hij wachten bij de gevaarlijke T-splitsing om aan de dalers aan te geven dat de weg vrij was om door te suizen richting Schinnen. Boven op het plateau van Grijzegrubbe verloor Piettakkie zijn bidon. Alle stimulerende cq verboden middelen in de bidon stroomden over het wegdek. Piet zonder drank is als een vis zonder water.Gelukkig bood Marcel hem drank uit zijn bidon aan. Op de Cauberg was al duidelijk dat de bergpunten vandaag verdeeld zouden worden door Frank, Ron, John en Marcel.
John schreef zijn geweldige klimprestatie toe aan zijn nieuwe buitenbanden, die niet meer zo stroef om de velg zaten.
Bij Cadier en Keer doemde een fietser op compleet gesoigneerd in Astana kledij. Het bleek een neef van Frank te zijn. Dan weer fietste hij een stuk met ons mee, dan weer waren we hem kwijt, maar duidelijk was wel dat Frank niet de enige in de familie is die hard kan fietsen.
Een heerlijk ritje viel ons ten deel, waarbij iedereen heeft kunnen testen hoe het gesteld is met zijn klimcapaciteiten. Alleen moeten we in de toekomst deze rit na de maand april plaatsen omdat de vertrektijd van 9 uur aan de late kant is voor dit soort ritten, zeker als je ook nog pech onderweg krijgt. Aan lange wachttijden op de hellingen lag het zeker niet. Vrij snel was de groep weer compleet, hetgeen getuigt van een goede conditie bij de deelnemers. Een lekke band van Jos en later Ron zorgde voor enig oponthoud.
Na 3 uur en 3 kwartier, met een gemiddelde van 24 km/uur arriveerden we om kwart voor één bij NedCar. Ons streven is nog altijd om rond de klok van twaalf uur terug te zijn , zodat we nog even de tijd hebben om met zoveel mogelijk mensen gezellig samen bij den Aezel minimaal twee consumpties te nuttigen: één glas om het stof weg te spoelen en één (of…. meerdere) om de dorst te lessen.

Teveren 3 april

Gisteren 26 graden met volop zon en vandaag 18 graden met regen. Toen we met z´n elven vertrokken was het nog droog en aangenaam fietsweer. De Teveren route is een route die alleen Frans blindelings kan rijden. Maar met enig spiekwerk op zijn briefje kweet wegkapitein Jan zich uitstekend van zijn taak. Dit is ook een route waarin gejakkerd en gejaagd wordt. Het is alsof een wedstrijd gereden wordt, waarbij geen rekening met elkaar gehouden wordt en de een aan de ander wil bewijzen in welke puike conditie hij al verkeerd.. De weg afsnijden, rechts inhalen, met drieën naast elkaar, op de weg rijden als er een fietspad naast ligt, gas geven, weer in de remmen knijpen en ga zo maar door. Het gevolg was dan ook dat Jos kennis maakte met het wegdek. Hij maakte een diepe knieval voor een bejaard stel met een rollator. Gelukkig viel de schade mee en kon hij z´n weg vervolgen. Er valt weinig positiefs te melden helaas, of het moet zijn dat we allemaal in dezelfde outfit reden en dat niemand lek reed.

Ulestraten 27maart

De eerste rit in de zomertijd bracht wederom vele deelnemers op de fiets. Maar liefst 16 fietsende leden en 2 gastrenners vertrokken om half tien. Met een lichte NO-wind in de rug ging het Zuidwaarts. De groep bleef mooi bij elkaar tot aan de lange weg parallel aan het Julianakanaal vanuit Geulle richting Bunde, waar wegkapitein Jan Zinken de koers vrij gaf. Hier werd de gemiddelde snelheid behoorlijk opgeschroefd. Jan had deze keer een fluitje meegenomen, omdat hij de afgelopen ritten met zijn geroep zijn commando´s niet meer kreeg overgebracht op de groep jonge honden, variërend in leeftijd van 15 tot 67 jaar. Vanaf de kanaalbrug in Bunde tot Amby werd weer en groupe gefietst.
Bij Vijverdal tot Berg en Terblijt ( de Rasberg) werd de koers weer vrijgegeven. De langzaam glooiende weg vanuit Meersen naar Ulestraten , is meestal een afvalrace: Rustig beginnend en langzaam het tempo opvoeren, daarna met volle petoet vanaf de kerk tot boven. Peter Knalligarie Kansjelara had er zijn zinnen op gezet, maar voorbij de kerk viel zijn plan in duigen. De weg was opengebroken.
Toen we door Neerbeek fietsten dachten we dat John zou afslaan naar huis. Niks was minder waar, want hij wilde het volledig aantal punten pakken voor het kampioenschap. Ondanks dat John al drie opeenvolgende jaren kampioen is (Alhoewel: voor de laatste twee keer heeft hij geen inspanning hoeven leveren), reed hij mee tot NedCar. Zo zie je maar hoe motiverend het nieuwe puntensysteem werkt. Zijn zwager sloeg wel in Geleen af omdat hij anders in Maasmechelen in de stoet zou moeten meedoen als fietsende Einzelgänger.
Twaalf uur arriveerden we bij den Aezel. Pantoni attendeerde mij op de “heldere ogen“ van Piettakkie. Ik keek eens goed in zijn ogen ( op dat moment hadden we pas 2 pinten op) en jawel hoor hij had gelijk, er straalde wilskracht, power en vooral scherpte uit ( er waren slechts twee vrouwen in het café, de oma en nog eentje). Piettakkie is helemaal terug van weggeweest na een vervelende periode die we snel moeten en kunnen vergeten.

Karke 20 maart.

Opnieuw was er een geweldige opkomst voor deze 2e rit in het seizoen en het gevecht om de kampioenstrui is dan al vroeg in jaar losgebarsten. Aangevuld met een jonge gastrenner die team Maasen kwam versterken én twee gastrenners die vorig jaar ook al eens even kwamen snuiven werd aangevangen aan de Karke route. Geweldig mooi weer maar bar koud bij de start. Niemand, ook Marcel niet, kwam dit keer in korte broek.

Onder leiding van Jan Zinken werd al snel koers gezet naar Nieuwstadt en daar de grens over. In Waldfeucht werd een extra lusje gemaakt omdat Jan de kerktorens niet meer helemaal scherp had. Net voor Karke werd de sprint voor het jongeren klassement ingezet door diverse jonge talenten. Wat niemand snapte was dat ook Piet meende in deze categorie thuis te horen!!

In good-old Posterholt stond onze Frans uitgebreid te zwaaien en na een korte bijpraat ronde werd koers gezet naar ’t Reutje. Vandaar via Montfort – stop!!!! Wederom kreeg team Maassen te kampen met lekke banden en wéér.. Marnix. Maar liefst 3 binnenbanden waren nodig om de druk op de voorband te krijgen. Wellicht was dat de straf die je krijgt je als je zwarte schoentjes niet passen op een blauw club tenue en je daarom je mooie zwarte Cervelo tenue aantrekt….

Na Maasbracht werd de groep nog even fijntjes uitgeblaft door een hond die mee meende te moeten rennen. Na dit gevaar via Ohe en Laak retour Nedcar. Opnieuw gingen we als groep op het einde de fout in om niet goed te controleren of we iedereen bij ons hadden en dat het tempo dan net te hoog blijkt te liggen ….Dat kan de komende ritten nog wel beter .

Sebes Zevenhuizen ( reserve anekdoteschrijver )

Putbroek 13 maart.

Van de 18 fietsende leden, die de club rijk is, waren er maar liefst 16 aanwezig. Frans, die nog herstellende is van een knieoperatie en Harrie, die op de Maladiven geniet van een welverdiende vakantie, ontbraken. Deze twee plekken werden ingevuld door gastrenner John Keiren en Florian Maassen ( 11 maart 15 jaar geworden. Alsnog gefeliciteerd). Marcel was de enige die het met 13 graden warm genoeg vond om in de korte broek te rijden. Hieruit blijk weer eens dat je geen vet op de ribben hoeft te hebben om kou te trotseren. Nadat iedereen het startformulier getekend had, vertrokken we klokslag half tien met een zuidwesten wind in de rug. We waren nog geen 2 kilometer van huis of Marnick kreeg de primeur om lek te rijden. “Pap ich höb lek”, schreeuwde hij. Toch makkelijk als je vader meerijdt in het peloton. “Voor straf ga je vanmiddag oefenen met het plakken van 3 lekke banden”, zei Peter tegen hem. “Dan breng ik ze toch naar opa”, was het antwoord.
De groep bleef compact totdat zich het eerste vals plat aandiende, de Bosweg richting Koningsbosch. Jan Zinken, plaatsvervangend wegkapitein van Frans, kweet zich uitstekend van zijn taak.. Hij gaf duidelijk aan waar “geknald” kon worden en waar de groep weer samen moest komen.
Even buiten Koningsbosch overkwam Jos hetzelfde als Marnick. Als je zelf al de zestig gepasseerd bent kun je moeilijk op de pap roepen. Hij riep op God de Vader, iets in de trant van: ”Godver…….”.
Gastrenner John vertelde mij dat hij op plaatsen kwam. waar hij nog nooit geweest was zoals Putbroek en later in Berkelaar. De wind stond vanaf Berkelaar fors op kop, waardoor zich verschillende groepjes vormden.
Florian reed zonder blikken of blozen met de sterksten onder ons mee.
Sommigen hadden nog niet goed begrepen dat het kampioenschap bepaald wordt door het aantal verreden kilometers en dat ter verkrijging van het volledig aantal punten zowel bij vertrek als ook bij aankomst BIJ NEDCAR getekend dient te worden. Voor deze eerste keer hebben we een uitzondering gemaakt en heeft iedere deelnemer het volledige aantal punten gekregen.
De kop is eraf en hopelijk is de opkomst en de sfeer voor de rest van het seizoen gelijk aan die van vandaag.