Amby-route 26-09-2010
Vandaag de een na laatste rit van het seizoen. Een geweldige opkomst met 11 leden. De weersvoorspellingen waren niet veel soeps. Er zou plaatselijk motregen vallen, hier en daar overgaand in een bui. Op bijna alle plaatsen waar we geweest zijn was motregen, echter in Bunde en Valkenburg was het geen gewone bui meer, maar een stortbui. Harrie en Sebes hadden de bui van tevoren al zien hangen en hebben de kortste weg terug genomen. Vanaf Geulle is een jongeman uit Elsloo op zijn mountainbike met ons meegefietst. Achter op zijn shirt stond de toepasselijke tekst “modderfokker”. Hij smeet met zijn tractorbanden heel wat drap omhoog, maar gaf desondanks goed gas op zijn vehicle. Ook wij hebben besloten om de route in te korten en zijn vanaf Bunde de kortste weg naar de Stuperd gereden. Hier leek Jomanda, vanaf Ravensbos alle gewijd water door de goot richting Valkenburg te gooien.
De laatste keer dat ik zo’n beek door de goot naar beneden heb zien komen was toen we de Baraque Michel opfietsten naar de Paljas. In Schimmert kreeg Frans de kneuk niet meer rond. Dit zijn we van hem niet gewend. Altijd als wegkapitein op kop sleurend en nu de kneuk niet meer rond krijgen. Was het te wijten aan de nattigheid in combinatie met de kou of wordt Frans ook een jaartje ouder. (Binnenkort gaat hij van Drees trekken, nu het nog kan met 65). Met een afstand van 65 km op de teller en een gemiddelde van 28 arriveerden we door en door nat in Holtum, waar de Die-hards onder ons nog een bezoek brachten aan de oma van den Aezel.
Doenrade-route 19-09-2010
Vandaag was Piet al als tweede aanwezig, na wegkapitein Frans.. Piet kroop meteen in het bushalte-hokje:” Ich verrek van de kaw, het is lang geleje det ich het zwa kawt höb gehad”, zei hij. Met 12 graden op de thermometer was het inderdaad geen kortebroekenweer. Om negen uur vertrokken 4 man uit Buchten, 2 uit Born en 1 uit Posterholt. Het tempo zat er meteen goed in, de enigste manier om het vandaag op de fiets warm te krijgen. Een andere manier is om thuis achter die gebreide onderbroek in bed te blijven liggen. Na een 25 kilometer slingerend door de Selfkant-dorpjes te zijn gefietst bereikten we onze eerste klim van de dag, de Hillesberg. Onderaan de klim plaatste Ton zijn befaamde achterwaartse jump als hij op de pedalen gaat lopen, zoals de Belgische wielercommentatoren dat noemen. Lon toucheerde lichtelijk het achterwiel, maar kon dankzij zijn stuurmanskunst nog maar net op de been blijven. In Thull voorbij de manege,wachtte ons de tweede klim.
Boven gekomen dachten we dat een jong blond veulen met paardestaart en prachtig achterwerk was uitgebroken en over het fietsenpad aan de andere kant van de weg rende. Het tempo was er meteen helemaal uit en stapvoets vervolgden we onze weg. Piet floot ten teken dat alle gevaar geweken was. Vanuit Oirsbeek namen we de mooie grub richting Puth. Na de afdaling naar Schinnen en door het Stammenderbos beklommen we Hobbelrade. Hier wierp Piettakkie zijn bidon op professionele wijze weg. “Was toch kapot”, zei hij, waarmee hij zijn bidon bedoelde. De Adsteeg links laten liggend zakten we af richting Maas . Hier liet Marcel nog eens zien dat hij geweldig goed een strak hoog tempo op kop kan fietsen. We haalden langs de Ur iemand van de Klink in:”Nou jullie rijden ook stevig door” zei hij en sloeg in Grevenbicht af om een kortere route te nemen. Met een gemiddelde van 27,9 kwamen we om kwart voor twaalf aan bij den Aezel, waar we gezellig met z’n allen rond onze Stammtisch kropen om stoom af te blazen en het verloren vocht aan te vullen.
Geulhem-route 12-09-2010
Een dicht wolkendek dreef over het Limburgse land op deze grauwe zondagochtend. “ Hier en daar een bui, met meer neerslag hier dan daar en later op de dag kans op regen”. September is de maand waarin we om 9 uur vertrekken. Wie stond er om 8u20 al bij NedCar: Piettakkie met in zijn achterzak spul van Roy Sentjens. Jan Zinken en negen van de dertien Bleialfers waren present.
Bij Sportpark het Anker stond een groepje van de BBT (Buchtense Berg Trappers), die hun Tom Tom misten. Ze sloten zich bij ons aan en zijn meegefietst tot Gasthuis bij Bemelen. In deze 85 kilometer lange rit zit toch het nodige klimwerk, zoals de Adsteeg, Schietecoven omhoog, Waterval, de klim parallel aan de autoweg bij Valkenburg, de Brakkeberg en de knobbel voor Cadier en Keer. Voorbij Amby hield het op met zacht regenen en is het ook niet meer droog geworden.
Ondanks het slechte weer was er een prima opkomst. Dit is ook het ideale weer voor lekke banden, maar gelukkig is ons dat euvel bespaard gebleven. Verder valt er niet veel te melden. Hard doorfietsen over Knalligarie terrein om zo snel mogelijk af te zijn van deze bar en boze omstandigheden. De Diehards onder ons geven niks om doorweekte kleding en soppende schoenen en zijn rechtstreeks naar de oma van den Aezel gereden.
WEEKEND BLEIALF van 3 t/m 5 september
Vrijdag
Om 8u30 stond een select gezelschap bij de Hoofdloge van NedCar klaar om te vertrekken naar Bleialf. Een rit over 155 kilometer.
Frans van de Brekel, Piet Cox, Ron op de Camp, Jan Dikmans, Frank Jansen, Ton Keulen, Marcel Lienaerts, Peter Maassen, John Pisters, Peter Schoffelen, Harrie Verhaeg, Wim Wagemans en Sebes Zevenhuizen begonnen aan een pittige maar zeer mooie tocht door het Limburgse -, Ardense - en Schneifel landschap.
Sebes was tot Eupen chauffeur van de Mercedes Vito functional bus, ter beschikking gesteld door Auto Smeets .
Uitgezwaaid door vrouwen en (klein)kinderen gingen we op pad met een weertype waar je alleen maar van kunt dromen als fietser.
In Vijlen (45km) hielden we onze eerste koffiepauze bij Hotel de Linde. Na een kop koffie en een lekker stuk Limburgse vla passeerden we bij Gemmenich de Belgische grens. Via Moresnet, Montzen, Lontzen, Walhorn en Raeren kwamen we om 12u30 aan bij de stuw van Eupen, waar we onze lunchpauze hielden. Exact 90 kilometer stond op de teller.
Om 13u.15 nam Piet de stuurknuppel van de volgwagen over om ons te begeleiden tot Bleialf. In de lange klim naar Kalterherberg kreeg Harrie de ketting niet meer op het binnenblad , waardoor hij met krampverschijnselen naast Piet moest plaatsnemen. Na 125 kilometer fietsen stopten we bij la belle Epoque in Weywertz voor een kleine Verschnaufpauze. Buiten gekomen bleek de achterband van Jan lek, maar met vereende krachten was dit euvel snel verholpen. Een heel mooi stuk met een paar behoorlijke toeten waren de laatste 25 kilometer van Hepscheid, Herresbach, Wertz en Schönberg naar Bleialf. De kerkklok in Bleialf sloeg vijf uur toen we na precies 155 km aankwamen bij Hotel Waldblick. De tafeltjes op het terras werden tegen elkaar geschoven en de Bitburg, de Erdinger en de Paulander vloeiden rijkelijk. Heerlijk uitzweten op een zonovergoten terras.
Na de fietsen in de garage van Johannes, de vader van Uwe, gestationeerd te hebben, werden de kamers ingedeeld en kon eenieder genieten van een heerlijke wasbeurt. Gewassen en gestreken verschenen we weer op het terras om verder te gaan met waar we mee opgehouden waren: Sjpass en plezeer make. Toen Ron en Peter Maassen de tuba en trompet tevoorschijn haalden en Wim met een paar lepels het orkest compleet maakte, steeg de stemming tot een hoogtepunt. Ook Piet liet zich niet onbetuigd want wanneer Piet, als rasmuzikant (vroeger), ergens op kan blazen, dan zal hij dat niet nalaten. We zijn zo doorgegaan totdat we om
19 uur aan tafel konden voor een lekker diner, met soep vooraf, een lekker stuk vlees met frieten en diverse soorten salades, afgesloten met een toetje, deze keer geen klim maar bestaande uit ijs met fruit en een toefje slagroom. Zoals gewoonlijk gaat het avondeten automatisch over in een gezellig samenzijn met de nodige drank en heel veel Sjaele Zeiver.
Wim had CD´s van o.a. de Laatbleujers uit Echt, Wolfgang Petri en Oldies meegenomen. Ron, Piet en Peter konden perfect live de liedjes meespelen ondanks het feit dat op TV Duitsland tegen Belgie voetbalde en de commentator van de wedstrijd door ons het zwijgen werd opgelegd. Voor middernacht had iederenn zijn nest opgezocht om de volgende ochtend enigszins fit aan de start te verschijnen.
Zaterdag
Om half zeven begonnen de kerkklokken te luiden, de koeien te loeien en de hanen te kraaien., hetgeen in Nederland allemaal verboden is wegens geluidsoverlast We waren dus vroeg uit de veren. Om half negen zaten we aan ein gutes Frühstück. Marcel moest nog de binnenband van zijn voorwiel verwisselen omdat hij een leegloper had. De afspraak was dat Johannes (62) om 10 uur aanwezig zou zijn om ons kennis te laten maken met het Schneifel-landschap rond Prüm. Hij had nog een clubgenote van RSC Prüm meegenomen, die Doris (56), om als we ons als groep wilden splitsen met de snellere jongens mee te fietsen. We kregen een prachtige omgeving voorgeschoteld, mooi natuurschoon, geweldige fietspaden, met lieflijke dorpjes en een enorm stiltegebied met weinig verkeer. Als we zelf ter plekke een route hadden moeten uitstippelen dan zouden we nooit van zijn leven op die plaatsen gekomen zijn, waar we nu zijn geweest. Alleen in Andler was de hel los. Daar was een motortreffen. Een wei was ingericht als camping. Barbecues brandden, kratten bier stonden hoog opgestapeld, veel tatoes, oorbellen kettingen, lange baarden (zoals de bandleden van ZZ Top), Duitse helmen en alles wat je je maar kunt denken bij ruig volk. De deelnemers aan het evenement moesten tegen een helling van 28 % oprijden. Vroeger moesten motor en berijder samen over de finish komen, maar ze hadden het reglement gewijzigd of de motor of de berijder moest boven komen. Na dit tafereel even bekeken te hebben ging het verder.”Jetzt bekommen wir ein sympatischer Berg”, zei Johannes, “Bitte den richtigen Gang suchen also vorne und hinten Alles rechts liegen, die grosse Platte, wenn man kann”. In het centrum van Prüm stopten we bij een Eissalon. Ton en Peter Schoffelen, die graag een straf biertje onderweg nuttigen bestelden een Gerolsteiner in de veronderstelling dat ze bier kregen. De bedienster had alles geserveerd inclusief Gerolsteiner. Op een gegeven ogenblik duurde het Ton wat lang en vroeg hij aan de serveerster:”Fraulein, wir bekommen noch zwei Bier nämlich Gerolsteiner”..”Steht doch schon da”, was haar antwoord.
Hier werd besloten om in Waldblick nudeln te gaan eten. Allen zouden dezelfde route terug fietsen, maar wel de groep splitsen. Intussen waren noch twee leden van RSC aangesloten, Simone (43) en Harrie (20).”Harrie ist der Bergkönig von unsere Verein”, zei Johannes, waarop Frans antwoordde:”Aber ich bin der Zwergkönig in unsere Verein”.
De zogenaamde B-ploeg vertrok iets eerder, met een tempo A-ploeg waardig. De A-ploeg bestond uit Ron, Marcel, Frank en Peter Schoffelen met als gasten Doris, Simone en Harrie. De avond tevoren had Uwe al 10 bier uitgeloofd voor degene die de dames zou verslaan. Het is Ron uiteindelijk gelukt. Der Bergkönig moest al vroeg lossen. Ton, die qua niveau tegen de A-ploeg aanhikt bleef wijselijk bij de B, zoals hij het zelf uitlegde:”Je kunt beter de beste van de slechtsten zijn, dan de slechtste van de besten”. Na de beklimming van de Schwarzer Mann bleef het klimmen en dalen. “Noch einer Steigung, dann ist Alles gerade”, zei Johannes ter hoogte van het plaatsje met de toepasselijke naam Auw. Peter Maassen vond dat het tijd werd dat Johannes zich een waterpas ging aanschaffen. Toen we weer met z’n allen lekker in het zonnetje op het terras zaten waren alle ontberingen snel vergeten. Wim bedankte de begeleiders dat ze hun zaterdag pro deo hadden opgeofferd voor ons en hij overhandigde namens de groep een presentje. We moesten ons een beetje rustig houden omdat in het hotel een koffietafel voor 120 personen werd gegeven na een begrafenis. Der Friedhof lag namelijk tegenover het hotel.
De Nudeln met 2 verschillende sauzen gingen erin als koek. Om half negen zaten we opnieuw aan de rundvleessoep , de Rostbraten mit Pommes , salades en een toetje.
De avond hebben we doorgebracht zittend rond het buffet met alweer muziek en Sjaele Zeiver, aangehoord door Johannes en Simone.
Zondag
Wederom gewekt door klokkengelui om 6u30. Douchen, koffers pakken, half negen ontbijt en vertrekken om half tien. PusjnetnieSien maakte voor het afscheid nog een paar groepsfoto`s en Uwe kwam ons de hand drukken voor eine gute Heimfahrt. “Ihr seit eine tolle Gruppe”, zei hij. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen als je zoveel statiegeld voor de lege flessen kunt opstrijken. Piet was vandaag chauffeur voor de eerste tachtig kilometer.
Peter had zijn GPS ingesteld om via Amel en Stavelot te rijden. Johannes had een alternatieve route aangegeven, welke wel meer kilometers waren maar minder zware klimmetjes via Manderfeld en Losheimergraben. Deze laatste versie hadden Frans en Wim tijdens de verkenning van de tocht ook gereden. In overleg is voor de laatste optie gekozen. Na de lange afdaling van de Baraque Michel zijn we in Jalhay bij Camping de la Gileppe gaan lunchen. Wim nam hier de stuurknuppel over voor de laatste zeventig kilometer via Henri Chapelle, de Planck, Bruisterbosch, Sibbe en de Brakkeberg af. John bezeerde nog zijn been toen hij vanuit bijna stilstand bij het Belgisch Rijwielhuis wilde draaien. Vandaar werd de kortste weg naar den Aezel genomen. Hier stonden de vrouwen, kinderen en huisdieren ons op te wachten Het viel op dat de honden blijer waren dan de vrouwen, want de honden sprongen tegen hun baasjes op van blijdschap. De afdronk en de snacks waren prima verzorgd door Antoine. Nog even werd er nagepraat over een zeer geslaagd weekend.
Marcel, die voor de eerste keer meeging, vatte het weekend goed samen: ”Ich hôb nog nooits in drie daag zwaveul Sjaele Zeiver mitgemaak”
De organisatie bedankt iedereen voor de manier waarop we met z’n dertienen een prachtig wielerweekend hebben beleefd. In drie dagen 400 kilometer (155 + 95 + 150), met de nodige beklimmingen onder de wielen wegmalen is niet niks, en wie weet doen we het het volgend jaar nog eens over .
Frans, Piet, Sebes, Wim
Bruisterbosch 15 augustus.
Op weg naar NedCar riep een dorpsgenoot mij na:” Ik zou maar niet te ver gaan als ik jou was, ze hebben veel regen voorspeld”. 500 meter verder liep weer een kennis met zijn hond:” Wimke, kijk eens naar die grijsgrauwe lucht, er staat ons iets te wachten”. Maar alle goede raadgevingen in de wind slaand, toog ik richting NedCar om te peilen hoe de animo onder de eventuele aanwezigen was. Tot mijn grote verbazing stonden 11 Die-hards in de startblokken. Onderweg sloten Marcel, Lon en Peter Schoffelen nog aan zodat we met z´n veertienen waren. Zelfs het bestuur was weer eens compleet. Na Obbicht, Nattenhoven, langs de Ur, Kleine Meers, afdaling Maasberg kregen we in Geulle de eerste kuitenbijter: Moorveld oftewel Schieversberg. Vervolgens naar Schietecoven en Meersen. Hier begon het te miezeren. Overal liepen wandelaars van de Heuvellandvierdaagse. We vroegen ons af wie er nu gaat wandelen in zulke weersomstandigheden. Sommigen liepen midden op de weg met open paraplu en wij bellen en roepen:”Oppassen”, toen een man terugriep:”Blijf maar roepen er komen er nog 4000”. Na de Geulhemmerberg werd even gestopt om de regenjasjes aan te trekken. Van Berg en Terblijt ging het door het veld naar Withuis, linksaf langs de molen rechtdoor door het veld naar Margraten, Bruisterbosch, Banholt, Reymerstok, Euverem. Klokslag 10u30 waren we in Gulpen. De thermometer gaf 16 graden aan. Hier begonnen we aan de lange klim door het veld richting Ingberg. Peter Maassen reed hier lek. Oponthoud heeft zo ook zijn voordelen: Er kan eens geplast worden, er kan op z´n gemak iets gegeten en gedronken worden en er kan een mop verteld worden. Ik heb er 2 onthouden nl die van de Knikker en die van de Paus. Via de afdaling van de Sibbergrubbe, die er droog bij lag, kregen we de laatste klim van de dag: de Stuperd In Geleen moest Sebes nog van de fiets om zijn binnenband door Frans te laten wisselen. Langs Airport Guttecoven en Gaystrand de Rollen bereikten we NedCar weliswaar in twee groepen, als laatsten de “Pechvogels” en als eersten de “Trekvogels”. Bij de oma van den Aezel werd nog even nagepraat over een lekker ritje op deze toch wel herfstachtige zondagmorgen.
Frank route 11 juli
Tropische temperaturen hadden we de afgelopen week gehad en ook voor vandaag, de dag dat Oranje wereldkampioen zou kunnen worden tegen Spanje, werd hitte voorspeld. Inderdaad, om 8 uur ´s morgens gaf de thermometer al 24,7 graden aan. De route van Frank Jansen stond vandaag voor de eerste keer op het programma. Een rit over 100 kilometer en zoals wel te verwachten was door de Oostelijke Mijnstreek, waar Frank woont en hij ook zijn trainingsgebied heeft. Tien zonaanbidders vertrokken klokslag halfnegen.
Langs het bos van Susteren ging het richting Nieuwstad. Via Schalbruch naar Susterseel en in Jabeek opnieuw de grens over naar Bingelrade. Buiten de bebouwde kom van Bingelrade linksaf naar Schinveld. Via het industrieterrein in Brunssum kwamen we bij de eerste beklimming van de dag , de Toeristenweg door de Brunsummerheide.
Na Nieuwenhagen en Eygelshoven gepasseerd te zijn beklommen we de tweede helling, de Haanraderberg via de Lindenlaan. Nabij Abdij Rolduc gingen we rechtsaf richting Gaia-park naar Spekholzerheide. In Simpelveld beklommen we de Huls via de gemakkelijkste kant. Langs de molen van Vrouwenheide daalden we af richting Wijlre. Bij beide bidons op onze racefietsen was de bodem al zichtbaar, vandaar dat besloten werd om bij een tankstation in Schin op Geul bij te tanken. De volgende klim was de Sibbergrubbe. Via Vilt daalden we de Rasberg af richting Maastricht. Ook Wittevrouweveld heeft al stadsallures met zijn drukke rotondes en vele verkeerslichten. Gelukkig duurde het niet zo lang voordat we weer in de vrije natuur konden fietsen. Langs het kanaal in Borgharen reden we naar Bunde om als laatste kiutenbijtertje de Maasberg in Elsloo te nemen.
Langs de Ur rijdend besloten we om af te sluiten bij het Veerhuis in Obbicht, omdat in Holtum op de markt een concert werd gegeven door de fanfare aldaar. Aangekomen bij het Veerhuis nestelden we ons lekker in de schaduw van een notenboom, met een wijds uitzicht over de Maas, genietend van een heerlijk helder koel glas met inhoud. Een mooie rit kan toegevoegd worden aan onze kalender, alleen wat jammer is en niet te vermijden valt in de Oostelijke Mijnstreek is het feit dat er meer dan prachtige fietsgebieden zijn welke altijd eindigen in een dichtbevolkte woonwijk. En ik zou 5 km Sight-seeing door het drukke Maastricht schrappen of een andere lus erin leggen.
Frenske-route 20 juni.
Toen ik vanmorgen arriveerde bij de Hoofdloge kwam een kleine knappe gespierde jongeman met een big smile op zijn gelaat zich aan mij voorstellen: “Goedemorgen, ik ben Frans”. Ik dacht dat ik mijn lenzen niet goed had ingedaan. Hij was het werkelijk: onze wegkapitein. HIJ HAD EEN NIEUW WIT GEBIT. Hij zou zo uit een van die Tv programma’s van “Make me beautiful” of “Never change the new teeth” zijn gestapt, een metamorfose ondergaan hebbende van bouwjaar 10 januari 1946 naar 10 januari 1964. Hij vertelde mij in geuren en kleuren hoe de operatie in Kerkrade was verlopen. Ik zal niet in details treden maar toen hij onder narcose was gebracht schijnt hij alleen maar over fietsen gebrazeld te hebben (Waar het hart van vol is……….!).
De oude tanden lagen vandaag al te koop in een speciale kraam op de braderie in Posterholt. Van de opbrengst (veel ivoor zoals hij zelf zei) koopt Frans een nieuwe renfiets.
Ook vermeldenswaard is het cadeau dat Marnick vandaag, vaderdag, aan zijn vader Peter had aangeboden: “Pap, ik ga je vandaag de hele rit uit de wind zetten” Helaas was het cadeau al kapot voordat het was uitgepakt. Niets is ervan terechtgekomen. Ik heb Peter meer voor Marnick uit zien rijden. “Als ik thuis kom ga ik weer terug naar bed,” zei Peter “Dan kan hij mij verwennen door ontbijt op bed te brengen.”
Ofschoon morgen 21 juni de weerkundige zomer begint leek het wel najaar. Een lange broek en lange mouwen waren geen overbodige luxe. Met z’n negenen vertrokken we richting het Noord-Oosten. Het tempo lag meteen al aan de hoge kant. Niet voor niets hadden we bij terugkomst een gemiddelde van 29,1. Toen we op Duits grondgebied kwamen bleek de nationale vlaggenparade en de versiering van straten, huizen en auto’s stukken minder dan bij ons. Zelfs geen babes met Bitburgrokjes te bekennen. Of zouden ze al een groot gedeelte hebben ingepakt na de nederlaag van unsere Mannschaft ?
Met z’n allen zijn we gaan afsluiten bij den Aezel. Tot mijn verbazing zag ik boven het buffet hangen:“Hoera, een meisje” Ik dacht:”Het zal toch niet waar zijn dat hun pasgeboren zoontje nu al van poppen houdt”. Navraag bij de oma heeft me uit de droom geholpen. Antoine en zijn vrouw hebben een dochtertje Zara (met een Z, maar nu weet ik niet of daar nog een H achter moet. Dat vraag ik de volgende keer) Maar oma wist niet of haar kleinkind over 1000 weken het café zal voortzetten, zodat wij ons misschien toch zorgen moeten maken over het voortbestaan van ons clublokaal. Het valt wel op dat er de laatste drie weken geen blonde Tongerlo is. Is het bij Schreuders destijds niet begonnen met Cola ?
Jetteke route, 6 juni
Zo zouden we het iedere week willen hebben. Het zonnetje aan een strakblauwe lucht, praktisch geen wind en een geweldige opkomst van 11 personen. Hoera het is gelukkig weer zover: Pietakkie is weer in ons midden op de renfiets en hoe. Goed gesoigneerd en met een geweldig moraal begon hij aan de rit. “Ik weet wel niet of ik de hele rit meefiets”, zei hij.
“Wie reed mij voorbij in Baakhoven terwijl ik een band stond te plakken?”, vroeg Peter aan de start. Enig speurwerk naar wie rond dat tijdstip in die omgeving zou kunnen zijn leverde Capello op. Willem was zich van geen kwaad bewust:” Ik dacht wel wat staat hier al zo vroeg een oude man met pech langs de weg”, verontschuldigde hij zich.
In Maaseik gingen we de grens over , zuidwaarts via Heppeneert en Stokkem. Piet reed sterk en zat steeds voorin, zelfs het kopwerk schuwde hij niet. Bij de Salamander gaf hij aan dat hij samen met Jan zou terugrijden.
‘Ohh”, zei Knalli, “Wij plakken er nog een 10 a 15 kilometer aan vast en zijn 5 minuten later als jullie bij Jetje”.
Waar hij overal gereden heeft weet ik niet meer en zou ik zeker niet kunnen nafietsen, maar de omgeving was prachtig. Genieten van het natuurschoon was er niet bij met een snelheid van 35/40 km. Op een of ander bospaadje, ik geloof route 60 van het knooppuntentraject Kempen-Maas stonden 2 meisjes met hun paard langs de weg te wachten zodat wij voorbij konden. De eersten van de groep waren langs toen een van de paarden schrok en het in de achteruit zette, naar achteren trappend met zijn achterpoten. Ik kon hem net ontwijken door het gras in te fietsen, Wim Capel zat achter mij en hij belandde helemaal in de greppel, terwijl Frans zijn heil zocht in een doornenstruik. Gelukkig konden we allen onze tocht vervolgen, weliswaar met de schrik in de benen. Bij Jetteke aangekomen bleek het terras tjokvol, wat uiteraard niet gek is met dit weer. Met uitzondering van Peter (Jetteke=thuiswedstrijd) en zwager John, is de rest doorgereden naar den Aezel, waar Jan en Piet ook nog zaten na te genieten van deze prachtige zondag-ochtend.
De uitbater van de Aezel, Antoine, was pappa geworden van een zoon. Nu zijn we als wielerclub voor de nodige jaren onder de pannen als de zoon over 1000 weken het cafe gaat overnemen.
Antoine en familie gefeliciteerd namens wielerclub GW NedCar
Van de Bee route, 16 mei
Met z´n zevenen stonden we aan de start. Een geweldige opkomst gezien de afzeggingen tengevolge van vakanties, Grenslandklassieker, motortreffen in Putbroek en een avondje stappen. Peter M had de fiets van zijn zoon om te testen na reparatie van de trapas. Met de wind in de rug konden we er een behoorlijk tempo op nahouden.
De groep bleef prima bij elkaar. Zelfs de Meinweg werd en groupe beklommen. In het Duitse grensplaatsje Arsfeld, waar Jos lek reed hadden we zelfs een gemiddelde van 30 km/uur. Tegelijkertijd vertoonde de Pinarello van Peter weer een mankement. De contramoer van de trapas was losgerammeld en de crank zat muurvast. De kleinste, maar zoals vandaag bleek ook de sterkste, opa van Europa kon het euvel snel verhelpen.
Voor de “Noorderlingen” onder ons is deze streek het trainingsgebied bij uitstek, zij kennen hier iedere heg en steg. Zelfs toen we bij het plaatsje “Umleitung” kwamen wist Frans ons al klunend terug te brengen op het juiste pad. Nederland kan nog eens een voorbeeld nemen aan die Deutsche Grundlichkeit. Je ziet daar geen zakken met afval langs de weg gedumpt, je hebt geen foeterende en toeterende automobilisten achter je rijden. Geduld ist eine schőne Sache und bei uns ist das Wasser nasser.
Op de terugweg moesten we flink sjtoempen tegen de wind in. Maar onze nieuweling Marcel, nog jong (45) en mooi ( Andy Schleck look-a-like), schuwt het kopwerk niet in deze situaties. Zodoende stond de kilometerteller bij terugkomst toch nog op een gemiddelde van 28,5. Wat wil de gewone burger nog meer op een zondagochtend dan een lekker ritje fietsen door een mooie omgeving met een leuk groepje kameraden, afsluitend met z´n allen op een zonnig terras.
´s – Gravenvoeren route, 13 mei (Hemelvaart)
Het was vandaag ontzettend goed te merken dat de IJsheiligen nog heersen. Slechts 7 graden en dat half mei, de koudste Hemelvaartsdag van de laatste 100 jaar volgens L1. Op de tweede plaats komt 1923, toen het 10 graden was..
In Valkenburg stelde Peter Schoffelen voor om de grotten te bezoeken. Daar was het warmer dan buiten.
Met z´n tienen begonnen we aan de langste rit op onze kalender (110 kilometer). Marnick had materiaalpech aan de trapas en riskeerde de lange rit toch maar niet. Aan de kanaalbrug bij Elsloo stond Peter de Belsj ons op te wachten, zodat het aantal toch op tien bleef.. In Oud Geulle reed Pantoni lek ondanks een anti-leklint
Tussen Itteren en Borgharen was het weer Knalli-time. Maastricht was aan het ontwaken toen we daar arriveerden. Langs het Provinciehuis ging het richting Oost Maarland – Eijsden. In Eijsden was het druk in verband met het trekken van een processie, of waren het de Bronkfeesten met het dansen van de cramignon ?
Via Mesch langs “ Hoeve de Laathof “ en “ t Koffer” gingen we de pőől over. Auberge “t Koffer” is het eerst bevrijde cafe van Nederland door de Amerikanen in 1945 volgens Lon. Dat moet wel zei Peter want hier loopt de grens.... Na Warsage beklommen we de helling van le Heydt: Een mooie klim van 5 kilometer door het Bois du Roi. Vanaf Aubel langs de Planck was het weer Knalli-terrein tot aan het gevaarlijke fietspad links van de weg richting Margraten.
Vandaag was het extra oppassen geblazen omdat over hetzelfde fietspad troepen wandelaars van een of andere georganiseerde wandeltocht liepen. En de wandelaars op vandaag zijn bewapend met Nordic Zwalkstokken, met rugzakken alsof ze de Kilimangaro gaan beklimmen, slepen bolderwagens vol proviand achter zich aan, hebben een koptelefoon op met marsmuziek (en horen dus geen fluit, laat staan een fietsbel ) of zijn aan het bellen met het thuisfront hoe zwaar de survival-tocht is en ze dientengevolge later thuiskomen; en last but not least, de hond hoort ook bij het gezin liefst loslopend, want hij gehoorzaamt meteen (Dat heeft hij geleerd op de cursus welke hij heeft afgesloten met een certificaat). En dan maar schelden op die terroristen van wielrenners.
Na de afdaling van de Sibbergrub en de beklimming van het Haasdal ging het gezwind richting den Aezel. Voor onze Spanjegangers, onze Italiegangers en onze Sauerlandganger was dit een leuk trainingsritje.
We zijn met twintig fietsende leden. Ik ben benieuwd of de overgebleven 14 leden die niet op vakantie gaan zich aanstaande zondag melden voor de “ van de Bee “ – route.
Piet en Pierre route, 9 mei
Vandaag weer een twijfelgeval: In de korte broek of lang pijpen ? We waren met z´n dertienen inclusief gastrenner Marcel Lienaerts. Slechts 3 man hadden gekozen voor de korte broek. Het was voortreffelijk fietsweer, maar te koud voor de tijd van het jaar. Het ging tamelijk hard in het begin ofschoon de rit het predikaat “heuvelachtig” verdient. Onze gastrenner vond het nogal meevallen. Via Urmond langs de Ur naar Catsop, de Snijdersberg af naar Bunde en het Knalliparcours Itteren – Borgharen bereikten we Maastricht.
De St. Pietersberg werd rustig beklommen. In Maastricht vond een of andere hardloopwedstrijd plaats, want tot aan de brug bij de sluis van Ternayen kwamen ons lopers tegen, begeleid door de KLPD. Ook de beklimming van de St Pierre verliep rustig. In Kanne (niet aan de Cote d´Azur) beklommen we de kleine Alp d´Huez (niet in de Franse Alpen). Toch waan je je hier in Frankrijk. Als je boven komt is het net alsof je je 400 kilometer noordelijker in Frankrijk bevindt, in de Hel van het Noorden . Wijdse velden doorkruist door smalle wegen. Gelukkig lagen de wegen er droog bij. We hebben het wel eens anders meegemaakt in deze contreien.
Vanaf dat punt kregen we te maken met maar liefst 3 lekke banden. Eerst Jan D, toen Jos in Neerharen en als klap op de vuurpijl John in Rekem. Ongekend onder deze weersomstandigheden. Door het oponthoud hiervan en vanwege het feit dat de weg bij Voulwammes is veranderd in een waterweg en dientengevolge de omweg naar Itteren 5 kilometer langer is, kwamen we pas om half een bij den Aezel. Twan was zo vriendelijk om de stoelen op het terras te plaatsen, zodat we nog even lekker konden nagenieten in het zonnetje van onze welverdiende versnapering.. Hier zag onze gast pas echt wat verscholen zat onder een helm en achter een zonnebril: Een 68 jarige, een 67 jarige, een 63 jarige, een 58 jarige, een 57 jarige………………..onze 16 jarige was al naar huis: MOEDERDAG.
Schoffelen route, 2 mei
De weersvoorspellingen beloofden niet veel goeds voor deze eerste zondag in mei. Half negen stonden er bij NedCar 5 echte Die-hards en ik (de Mooiweer-fietser) klaar voor vertrek.
Peter S kwam al met de fiets vanuit Maasmechelen, Frank vanuit Brunssum, Peter M vanuit Grevenbicht, Jan en Ton uit Born en ik vanuit Buchten. Vlak voor ik van huis wegging kwam al een flinke hoosbui en heb ik nog snel mijn gereedstaande Opera omgewisseld voor mijn trainingsfiets (Bianchi) en de overschoentjes aangetrokken. Zoals gewoonlijk bij de Schoffelen-route verliep de rit anders dan anders. Via Holtum, langs de Campina richting Maaseik. Daar namen we verschillende routes van het Fietsroute-netwerk “Kempen en Maasland”.
Onder andere route 45,44, 47 Neeroeteren, 43, 37, 38, 40 Niels bij As, 41, 60 Maasmechelen, 61 Opgrimbie, 63 Rekem, 58 Uikhoven, Boorsem , Kotem (Jetteke). In deze omgeving is het echt mooi fietsen als de zon schijnt. Maar vandaag: Koud, nat, slecht zicht, veel troep van de bomen op de weg en dus een hoop poetswerk. Dit zijn niet de ideale ingredienten voor de fietser. Desondanks waren veel fietsers onderweg en motorrijders, die dezelfde elementen moeten trotseren. Peter hield het tamelijk vlak voor zijn doen en om te knallen waren de omstandigheden ook niet geschikt. Een gemiddelde van 26,5 over 75 kilometer is uiteraard geen Knalligarie-tijd, wetende dat de twee snelste mannen van de club nl Frank Jansen en Peter Schoffelen in ons midden waren.
Neer route 18 april
Vandaag starten we met een strakblauwe lucht met ergens een verdwaalde aswolk. Niet iedereen is paraat (sommigen hadden de AG nog in de benen van zaterdag > zie hieronder) en daardoor treedt in dit artikel de Gost-Writer op als vervanger van onze normale ritverslaggever. Deze had een off-day om de Amstel Gold van dichtbij te aanschouwen.
Al snel na de start werd keurig de normaal al aanwezige omleidingsborden in Maasbracht gevolgd die ons mooi over de zondagse markt leidde...Kennelijk had men dit verkeersdilemma even ergens over het hoofd gezien. Gelukkig was er op dat moment nog weinig volk op de been. Na een schjnelle sprint langs het kanaal zakte het tempo in Heythuisen even in toen Frans een extra rondje gaf bij de omleiding ter hoogte van de molen. Na veel omwegen wisten we uit de Vinex locatie te ontsnappen. De temperatuur begon nu lekker aangenaam te worden en links en rechts werden al wat jasjes uitgedaan. Nadat ook Neer gepasseerd was werd ter hoogte van Horn wederom een omleiding ingelast omdat de doorgaande weg naar Beegden/Heel langs het kanaal open zou liggen. Op dit moment heb ik niet alle omleidingsbordjes/routes meer op mijn netvlies maar ik weet wel dat het in deze route 5(!) waren.
Iets na twaalven stond het terras bij Den Aezel er goed bij en…zat Piettakkie er ook. Hij bleek ongeveer dezelfde route te hebben gereden –ongeveer maar niet helemaal-. Een uur eerder vertrokken en 2 km meer gereden dan de 95 van ons. Ik verwacht hem nu heel snel terug in ons peloton.
Amstel Gold Race 17 [special edition]
17 januari 2010, een kwartier na opening van de inschrijving via internet bleken we net op tijd te hebben ingeschreven voor de 150 km toerversie van de Amstel Gold Race, getuige onze start nummers, 11661 en 11662 van de te vergeven 12000 nummers.
Na 3 maanden en een kleine 1000 trainingskilometers voorbereiding was het afgelopen zaterdag zover. Om even na half acht begonnen we vol goede moed aan onze tocht, voorzien van de nodige energie in de vorm van repen, bananen en isostar.
Het was behoorlijk fris, maar met al vroeg de Geulhemmerberg op ons pad waren we snel warm. De eerste 40 km gingen verder voorspoedig. Tot ergens achter Mheer. Bij het aanzetten bergop zei de ketting van Marnick krak en lag op de grond! Aangezien de 1e ravitaillering incl. reparatie post pas 10 km verderop in Euverem was moest ik Marnick dus duwen.
Bergaf valt dat best mee! Hierna bleef ons verder technische malheur inclusief lekke banden bespaard.
Inmiddels stond de zon volop aan de hemel en met bijna geen wind dus perfect fiestweer!
Het tweede deel was constant dalen en klimmen met naast de 13 officiële beklimmingen minstens zoveel bergjes die niet op het route papier stonden. Onder andere een flinke klim vanuit Teuven omhoog door het bos, met prachtig uitzicht! Gedurende de hele rit overigens reden we nooit alleen , maar altijd in grote groepen en vaak als een lang lint door de Limburgse dreven.
Na 108 km de 2e ravitaillering in Wahlwiller. We voelden de benen inmiddels al behoorlijk maar waren nog steeds vol goede moed. Dat was wel anders toen we hierna binnen 10 km op de Kruisberg, de Eyserbosweg en de Huls behoorlijk hebben afgezien. De volgende 30 km zuinig gereden met de schrik voor de aanstaande beklimming van de Keutenberg tussen de oren. Eenmaal op de Keutenberg bleek Marnick het licht te hebben gezien en ging als vanzelf naar boven en kreeg ik even later een… “ waar bleef je nou” te horen.
De slotklim op de Cauberg was er een om kippenvel van te krijgen. Geweldig om tussen zowel publiek aan te komen! Marnick in 8 uur en 6 minuten, ikzelf een kleine minuut later!
Al met al een schitterende dag.
Prachtig weer, een geweldige ambiance en een perfecte organisatie! Kortom een groot feest!
Wat ons betreft voor herhaling vatbaar. Wie weet volgend jaar met de club?!
Peter & Marnick
Wiwa-route 11 april
Het was fris deze ochtend. Een flets zonnetje met een schrale NO wind. Degenen die in hun optimisme de overschoenen hadden thuisgelaten klaagden dan ook over koude voeten. Klokslag negen uur stonden twaalf man zich af te vragen waar “The leader of the pack” bleef. Het zou vandaag zijn rit worden: ”It´s Knalli time”. Er waren wel telefoons in ons midden maar niemand wist het nummer van Peter. Zelfs zijn schoonbroer niet.
Besloten werd om de Wiwa route te fietsen. We zijn gestart via de Graetheide vermoedend dat Peter pech onderweg kon hebben of zich verslapen had omdat hij zaterdag-avond de keu te lang had vastgehouden of dat er gewoon een andere oorzaak was waardoor hij te laat zou kunnen zijn.
Marnick hoopte wel dat er in de Wiwa route klimmetjes zaten. Hij kon zijn hart al ophalen op de Sweikhuizerberg, daarna ging het op en af door de Limburgse dreven zoals voorbij het stort in Schinnen, Terstraten, Helle en de volgende grote kuitenbijter nl de zijkant van de Fromberg. Via Colmont en Ubachsberg belandden we in Heerlen. Omdat Frank wilde voorkomen om vanuit Born nogmaals de kou richting Brunssum te trotseren koos hij hier voor de kortste weg naar huis om zijn vrouw en dochter te verrassen (of niet) met zijn vroege thuiskomst. Ofschoon het tempo niet al te hoog lag gedurende de gehele rit moest er toch regelmatig ingehouden worden om de groep te completeren. Even voorbij Nuth reed Jan Dikmans lek, maar de voorband was snel gerepareerd. Ton was Marnick al vroeg aan het instrueren over het toetje van de rit nl het klimmetje vanaf Terborg naar Puth. In de bocht ligt altijd modder of kiezelsteentjes. Toen Marnick de bocht instuurde was het hoop en al dat hij overeind bleef. In Sweikhuizen nam John de kortste weg richting zijn lief.
Even na half een arriveerden we bij den Aezel. De oma hield ons de deur al open. Zij had haar sjiech erop zitten.
Piettakkie zat ook al gezellig aan den tap. Hij had weer 40 kilometer gefietst en was Peter tegengekomen. Wat bleek: Peter had op ons staan wachten in Elsloo, in de veronderstelling dat wij daar zouden fietsen. Niet alleen wist niemand het telefoonnummer van Peter, maar ook niemand kent de Schoffelenroute omdat het de ene keer rechtseropper linkseropper is en de ander keer Knalligarie-terrein , maar meestal beiden………….
Teveren-route, 5 april (Tweede Paasdag)
Na een weekend binnen zitten ivm met het slechte weer, het aanzitten aan de paasdis en het hangen voor de televisie om te genieten van de Ronde van Vlaanderen, werd het weer eens tijd om zelf de pedalen te ranselen. Het was weliswaar fris maar het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien. Met z,n twaalven gingen een minuut over negen ( omdat Willem 1 minuut te laat was) op pad. De jongste 16 jaar en de oudste 71.
We waren nog geen 500 meter onderweg of Pantoni reed al lek, ondanks zijn anti-leklint in de band. Daarna leidde Willem ons perfect tussen de obstakels door welke wegens wegwerkzaamheden aan de Rijksweg in Susteren waren opgeworpen. Met de Zuidwestenwind, kracht 3-4 vlogen we richting Koningsbosch. In den Deelgaard, vlakbij huize Sebasso was het weer lek. Nu was Lon de pechvogel.
Vervolgens moest wegkapitein Frans, die Paasdag om klokslag 12 uur het lint aan de fluit had laten zegenen door de Paus met Orbi et Urbi, aan de bak. Hij leidde ons door de pittoreske dorpjes van de Selfkant opnieuw naar het Beloofde Land: NEDERLAND. Tijdens de afdaling van de Brunsummerheide liet Marnick zien dat hij een goede daler is. Bergop komt hij nog iets te kort, maar het zal niet lang meer duren dat hij zich kan gaan meten met onze “Cancellara” namelijk Frank.
Door het oponthoud onderweg arriveerden we uiteraard pas tegen half een bij den Aezel, waar uitbater Antoine had gezorgd voor een flinke voorraad gekleurde paaseieren.
Ulestraten-route, 28 maart
De opkomst was vandaag weer buitengewoon. Dertien leden, waaronder ons kersverse nieuwe lid Peter Maassen, hadden eraan gedacht om de klok een uur vooruit te zetten. Ook was het voltallige bestuur weer van de partij en wegkapitein Frans had voor het eerst dit seizoen de fluit bij zich, bungelend aan een pauselijk paars gekleurd koordje. Het weer was beter dan voorspelt. We hebben de gehele route geen druppel regen gehad. Deze route is ook de eerste rit waarin enkele klimmetjes zitten met als grootste obstakel de Rasberg bij Berg en Terblijt. Hier bleek dat bij sommigen nog flink gewerkt moet worden aan de conditie. Ik hoorde klagen van: “Pap in de benen”, “Het loopt voor geen meter”, “Ik kom niet in mijn ritme”, “Was ik gisteravond maar direkt gaan slapen”, “Had ik die laatste 7 pils maar laten staan” enz enz
Tussen Geulle en Bunde, de lange weg langs het kanaal ging het maar net goed, toen een auto ons inhaalde. Eerlijk gezegd reden we wat breed over de weg in waaiervorm tegen de wind in, echter die auto kwam ons voorbij gestoven zonder een signaal te geven dat hij ons zou inhalen. Sebasso die als buitenste reed kon met kunst en vliegwerk de auto ontwijken. Het vals plat van Meersen naar Ulestraten zorgde ervoor dat de groep uit elkaar viel. Na hergroepering ging het windaf richting Beek, Geleen, Einighausen, Guttecoven naar den Aezel. Daar zat Pietakkie ons al op te wachten. Vandaag een lekker ritje van zo’n 70 kilometer in 2 ½ uur . Is toch netjes zo vroeg in het seizoen nietwaar?
Karke-route, 14 maart 2010
Vandaag Halfvasten melden zich 11 leden aan de start. De mountainbikes waren verdwenen uit het peloton. Het weer was onbestendig met een temperatuur net boven nul en een matige westenwind. Peter Maassen had afgelopen vrijdag al aangekondigd dat hij samen met zijn zestienjarige zoon Marnix als gastrenner aanwezig zou zijn, dus waren we met z´n dertienen. Al vrij snel nestelden Peter en Marnix zich op kop en ze zouden deze niet meer afgeven tot in Posterholt. Was het bluf ? Was het macht der gewoonte, omdat ze gewend zijn steeds met z´n tweetjes te fietsen ? Was het vermijden om midden in een groep te rijden, wat je ook moet leren ? Was het coulance van “twee jonge honden” tegenover “ de vergrijzing in het peloton ?” We waren in ieder geval onder de indruk van hun manier van rijden.
Gezwind ging het dan ook door de Selfkant – dorpjes richting Posterholt. In Posterholt namen Jan Zinken en Frans de kop over. Frans moest wel want zijn vrouw stond achter het raam. Hoelang ze achter het raam heeft gezeten weet ik niet. Hopelijk niet te lang ,anders krijg je van die praatjes in het dorp. Bovendien was het er druk vanwege de voorbereidingen van de halfvastenstoet in het kader van het 55 jarig jubileum van de carnavalsvereniging. Een raam verder, het huis van Frans´dochter, daar stond de hond van Frans voor het raam. Hij schudde z´n kop alsof hij wilde zeggen: “ Onbegrijpelijk dat mijn baas op die leeftijd en met een slechte knie nog steeds een heel peloton aanvoert”.
Vervolgens zetten zich onze kleppers, nl Ron en Frank op kop. Ze beukten zo hard tegen de wind in dat af en toe een paar mensen moesten afhaken.
Na Ohe en Laak begonnen de krachten van onze gastrenners een beetje te slinken Voorbij Echt werd zelfs vader en zoon van elkaar gescheiden, doordat Peter achter zijn vroegere leraar van de Laboratoriumschool de verkeerde weg inreed. Marnix zat al bij den Aezel achter een glas Cola-light toen zijn vader binnenkwam, smachtend naar een welverdiende lekkere blonde Tongerlo.
Putbroek-route,7 maart 2010
Vorige week zondag was de opkomst van 18 leden tijdens de jaarvergadering al overweldigend en vandaag weer met 13 leden aan de start, ongekend voor de eerste rit. Het zonnetje scheen maar het was bitterkoud met een ijskoude Noordoosten wind. Iedereen had zich goed ingepakt tegen de kou. De toestand van de wegen is flink achteruit gegaan door de harde vorst. “Veel putten in het macadam” zou de Belgische TV commentator zeggen (Vandaar de naam Put-broek route). Het tempo lag niet al te hoog. Het kostte onze wegkapitein moeite om de jonge honden van rond de zestig in toom te houden.Het is toch ook weer even wennen na 3 maanden om in een groep te fietsen. De meesten zijn de wintermaanden goed doorgekomen met nog genoeg vet op de ribben. Ook met de conditie zat het bij het grootste gedeelte van de groep wel snor. Opvallend goed reed onze voorzitter. Hij kon zelfs op een gegeven ogenblik niet accepteren dat een trimmer ons inhaalde. Het was kwart voor twaalf toen we bij den Aezel arriveerden. We hadden 55 kilometer afgelegd en geen 45 zoals vermeld in de rittenkalender. De oorzaak hiervan is het feit dat we vorig jaar de modderige wegen zoveel mogelijk gemeden hebben en dus eerder terug waren.
We zaten ruim een kwartier gezellig samen toen onze Piettakkie de deur openzwaaide. Het werd toen nog gezelliger. Toen ik rond de klok van enen huiswaarts keerde zei Piet:”Doe de groeten aan Jeanne, overigens heb je een naaktfoto van haar”. Ik natuurlijk:”Nee, die heb ik niet”. Zegt hij me toen:”Wil je er een hebben ?”
